“เราจะเริ่มกันแล้ว ทุกคน ถอย!” เจ้าหน้าที่คนหนึ่งตะโกนขึ้น โบกมือและผลักเหล่าผู้คนให้ถอยหลัง
ในขณะเดียวกัน เจ้าหน้าที่หญิงคนหนึ่งก็เดินเข้าไปหาชายสวมชุดสีส้ม เขามีรูปร่างเตี้ยและผมบาง ตามร่างกายเต็มไปด้วยอุปกรณ์แปลก ๆ และกล้องสารพัดชนิดมัดติดเอาไว้
“คุณพร้อมไหมคะ?”
เธอถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล
“ถ้าคุณรู้สึกถึงอะไรบางอย่าง ให้รายงานสถานการณ์กับทางเราทันทีนะคะ ดึงเชือกหรือกดปุ่มฉุกเฉินก็ได้ แล้วพวกเราจะรีบดึงคุณกลับขึ้นมาค่ะ”
“…ครับ”
นักโทษจ้องมองรอยแยกบนพื้นบ้านด้วยความประหม่า
เขาคือหนึ่งในหน่วยสอดแนมที่องค์กรส่งตัวมาเพื่อตรวจสอบการปรากฏขึ้นอย่างกะทันหันของรอยแยก
ทางองค์กรเคยพยายามใช้กล้องและโดรนจิ๋วเข้าไปตรวจสอบแล้ว แต่ราวกับว่าซากศพเหล่านั้นมีความนึกคิดเป็นของตัวเอง พวกมันเคลื่อนไหวและคว้าบรรดาอุปกรณ์ไปทำลายอย่างรวดเร็ว
สิ่งเดียวที่พวกมันไม่ปฏิเสธคือสิ่งมีชีวิต พวกเขาได้ข้อสรุปนี้หลังจากทดสอบสถานการณ์กับสัตว์หลายชนิด
ในเมื่อสามารถนำสัตว์ทุกตัวกลับมาได้ ครั้งนี้พวกเขาจึงตัดสินใจส่งมนุษย์ลงไป
“เราทำการติดตั้งกล้องและอุปกรณ์ติดตามกับตัวคุณไว้แล้วนะคะ พวกเราจะรู้ตำแหน่งของคุณตลอดเวลา ถ้าคุณกลับมาได้ โทษของคุณจะได้รับการลดหย่อนลงหลายปีค่ะ”
“ผม… เข้าใจแล้วครับ”
นักโทษพยักหน้าช้า ๆ
