ก่อนจะหันความสนใจไปยังเหล่าซากศพ พวกมันกองสุมรวมกันอยู่เป็นร้อย ๆ ร่าง
ทั่วทั้งร่างกายของเขาสั่นสะท้านเมื่อเห็นภาพนั้น
ทว่าเมื่อคิดถึงการลดหย่อนโทษของตัวเองแล้ว… เขาจึงรวบรวมความกล้าและเดินตรงสู่รอยแยก
ภายใต้บรรดาสายตาของเจ้าหน้าที่ ในที่สุดนักโทษก็ก้าวไปข้างหน้าและกระโดดลงไปในรอยแยก
“เฮือก—!”
ทันทีที่เข้าไปในรอยแยก เขาก็พบกับซากศพมัมมี่นับหลายสิบร่างเบียดเสียดกันอยู่ในพื้นที่คับแคบ แขนขาเหี่ยวแห้งของพวกมันบิดเบี้ยวผิดธรรมชาติ อีกทั้งผิวหนังยังติดหนึบกับกระดูกเสมือนแผ่นหนังสากแห้ง พวกมันล้อมรอบเขาจากทุกทิศทาง กดทับทุกส่วนของร่างกาย
เมื่อรู้สึกได้ถึงสัมผัสจากพวกมัน นักโทษก็สั่นระริก ความรู้สึกนี้ยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นเมื่อเขาเห็นเหล่าซากศพจ้องมองตัวเองด้วยสีหน้าว่างเปล่า
แต่ราวกับว่าสถานการณ์ยังเลวร้ายไม่มากพอ…
“…..!”
ซากศพเคลื่อนไหว เรียวมือผอมลีบและอ่อนแอของพวกมันเอื้อมมาจับและลากเขาลงไปข้างล่าง
“เดี๋ยว เดี๋ยว เดี๋ยว!!!”
นักโทษเริ่มตะโกนทันทีพลางดึงเชือกที่ผูกติดกับตัวเขา ความใจกล้าที่เขารวบรวมมาก่อนหน้านี้มลายหายไปอย่างไร้ร่องรอย ความตื่นตระหนกเข้าครอบงำจิตใจของเขา
“เดี๋ยวก่อน! ผมเปลี่ยนใจแล้ว! ช่วยด้วย!”
เขากดปุ่มฉุกเฉินเพื่อขอให้องค์กรดึงตัวเขาขึ้นไป
แต่กลับ…
ไม่มีอะไรเก
