่า จริง ๆ แล้วผมมองเห็นมันผ่านแว่นตาต่างหาก
“เรื่องที่คุณเล่ามาถือว่าฟังขึ้นอยู่ สำหรับตอนนี้ล่ะนะ มันตรงกับที่ไมล์สเล่าให้เราฟัง ก็… เกือบทั้งหมดเลยแหละ”
เกือบทั้งหมด?
ผมพยายามรักษาแววตาให้มั่นคงอย่างสุดความสามารถ
‘อย่างที่คาดไว้เลย เจ้าหนูท่อนั่น… เขาคงพยายามโกหกและทำให้เรื่องทั้งหมดดูเป็นความผิดของฉัน นิสัยคนอย่างเขาคงจะ—’
“เขาค่อนข้างถ่อมตัวนะ เขาบอกว่าคุณสมควรได้เครดิตทั้งหมดสำหรับการค้นพบนี้ด้วย”
‘เอ๊ะ…?’
สมองของผมว่างเปล่าโดยสมบูรณ์ทันทีที่หัวหน้าทีมพูด
อะไรนะ… เขาพูดว่าอะไรนะ?
หนูท่อ… เขายกผลงานทั้งหมดจากสถานการณ์ที่ว่านี้ให้ผมจริงดิ?
นั่นมัน…
ผมพยายามทำความเข้าใจกับคำพูดเหล่านั้น
เขากำลังเล่นเกมอะไรอยู่กันแน่?
มันมีเจตนาแอบแฝงเบื้องหลังการกระทำของเขารึเปล่า หรือว่าเขาทำไปเพราะความดีจากใจจริง?
‘อ๊าก!’
ผมอยากจะทึ้งหัวตัวเองจริง ๆ สถานการณ์มันน่าหงุดหงิดเกินไปแล้ว นี่มันให้ความรู้สึกเหมือนกับเกมจิตวิทยาอะไรสักอย่างเลย สรุปว่าหมอนั่นเป็นคนดีหรือคนเลวกันแน่? ความคิดสลับไปมาระหว่างสองขั้วนี้มันทำให้ผมประสาทกิน
ท่ามกลางห้วงความคิดมากมาย หัวหน้าทีมก็เอ่ยขึ้น
“ดูจากความสำคัญของสิ่งที่ทางเราค้นพบแล้ว มันก็แฟร์ดีถ้าคุณได้รับค่าตอบแทน จะเอาเป็นเงิน… หรืออย่างอื่น ก็ว่ามาได้เล
