ผมไม่ได้ตื่นตระหนกกับคำถามนี้ เพราะคาดการณ์ไว้อยู่แล้วว่าจะต้องถูกถาม ผมจึงมีคำตอบเตรียมไว้เพียบ แถมยังมีแว่นกันแดดหน้าตาเหมือนกันเป๊ะ ๆ อีกหลายอันสำรองเอาไว้ด้วย
เผื่อว่าพวกเขาอยากตรวจสอบขึ้นมา ผมจะได้ยื่นให้ไปเลย
“ว่าไง…?”
เมื่อเห็นหัวหน้าทีมจ้องมา ผมก็มองตาเขาตรง ๆ ก่อนจะเอนหลังพิงเก้าอี้
“มันเรียบง่ายครับ จริง ๆ นะ…”
ริมฝีปากเม้มเข้าหากัน
“…ผมใส่แว่นกันแดด เพราะจะได้มองข้างหน้าไม่เห็นครับ”
“ฮะ?”
“คือว่า… ผมเกลียดเรื่องน่ากลัวน่ะครับ”
“….?”
“เกลียดมันแบบมาก ๆ”
ถึงขนาดที่ว่า…
“ผมยอมตาบอดดีกว่าต้องมาเห็นผีสักตัวครับ”
