นการณ์ไม่เคยเกิดเหตุอะไรขึ้น
อะไรวะเนี่ย…
“นายดูงง ๆ นะ เด็กใหม่”
ใครบางคนตบไหล่ผมเบา ๆ พอหันไปมองก็เห็นสมาชิกคนหนึ่งกำลังส่งยิ้มมาให้ เขามีกรามทรงเหลี่ยม ตัดผมทรงกะลาครอบ และสวมแว่นตากรอบเหลี่ยม
“ตอนแรกฉันก็เป็นแบบนายนั่นแหละ แต่เดี๋ยวมันก็ชินไปเอง หน่วยสนับสนุนต้องเจอกับคนบ้าเป็นปกติอยู่แล้ว อันที่จริงอยากจะบอกว่าเมื่อกี้ถือว่าค่อนข้างเบาด้วยซ้ำนะ”
ว่ายังไงนะ?
นี่น่ะเหรอค่อนข้างเบา?
ทันใดนั้น ผมก็เริ่มตัวสั่นขึ้นมา พลางจินตนาการว่าสิ่งที่ ‘ไม่เบา’ มันจะเป็นอย่างไร ถ้าเป็นไปได้ ผมก็ไม่อยากมีส่วนร่วมกับเรื่องแบบนั้นเลยสักนิด
“ทำอะไรเนี่ยเจย์ (Jay) ? นายจะทำให้เด็กใหม่กลัวตั้งแต่วันแรกไม่ได้นะ”
โรแซน คนที่เพิ่งโดนทำร้ายไปหมาด ๆ ได้ยินบทสนทนา จึงส่ายศีรษะพลางมองผม
“อย่าไปสนใจเลย เขาแกล้งนายเฉย ๆ น่ะ เรื่องเมื่อกี้มันไม่ได้ใกล้เคียงกับคำว่าเบาเลย แต่น่าจะเรียกว่า… ปกติมากกว่า”
“เออ ประมาณนั้นแหละ”
“ฉันว่า ปกติ นี่แหละเหมาะสุดแล้ว”
เมื่อเห็นคนอื่น ๆ เห็นพ้องกับเธอ ผมก็ฝืนยิ้มออกมา
มันไม่ได้ช่วยให้รู้สึกดีขึ้นเลยสักนิด…
“เอาเถอะ ฉันว่าพวกเราควรแนะนำตัวกันหน่อยนะ ไหน ๆ เราก็ต้องทำงานด้วยกันแล้ว”
โรแซนชี้มาที่ตัวเอง
“ฉันชื่อโรแซน รับหน้าที่วิเคร
