“เรามาถึงแล้ว ทุกคนลงจากรถบัสได้เลย”
การเดินทางใช้เวลานานกว่าที่คาดการณ์ไว้ แม้ทางกิลด์จะยืนยันว่าไม่มีอะไรน่ากังวล แต่ข่าวลือเรื่องความผิดปกติก็เริ่มแพร่กระจายออกไปแล้ว ผู้คนเริ่มพากันละทิ้งบ้านเรือนของตน
ผลลัพธ์คือ สภาพการจราจรติดขัดพอสมควร
“อุว้า…”
“ปวดหลังชะมัด นานกว่าที่คิดไว้เยอะเลยนะเนี่ย”
“หวังว่าจะได้พักสักหน่อยนะ ฉันรู้สึกเหมือนหลังจะหักเลย”
ในช่วงที่ลงจากรถบัส ผมก็ได้ยินเสียงบ่นของสมาชิกคนอื่น ๆ ขณะที่ตัวผมเดินออกมาจากรถบัสอย่างใจเย็นและกวาดสายตามองไปโดยรอบ
ถนนกว้างทอดยาวอยู่เบื้องหน้า ขนาบข้างด้วยบ้านที่หน้าตาเหมือนกันเป็นแถวเรียงราย ทั้งหลังคาทรงสามเหลี่ยม ทางรถเข้าบ้าน และอาคารบ้านสองชั้น แต่ละหลังมีสวนที่ได้รับการดูแลอย่างดี และมีผู้คนในชุดเครื่องแบบปรากฏอยู่ตรงประตูบ้านแต่ละหลัง
พวกเขาทุกคนถือสมุดบันทึกและสวมแว่นกันแดด
‘พวกคนที่มาจากองค์กรงั้นเหรอ?’
พวกเขาดูไม่เหมือนสมาชิกของกิลด์ นั่นจึงเป็นคำอธิบายเดียวที่ผมพอจะนึกออก
เมื่อมองกลับไป ผมก็เห็นรถบัสคันอื่น ๆ มาเยือน
สถานที่แห่งนี้เริ่มวุ่นวายมากยิ่งขึ้น
“ทีมสนับสนุนอยู่ไหน? ใครเป็นทีมสนับสนุน ให้มาทางนี้”
เสียงตะโกนจากชายคนก่อนหน้านี้ดังขึ้น เขาชูมือขึ้นพลางมองไปรอบ ๆ ผมเกาหลังศีรษะก่อนจะเดินเข้าไปหาเขา
พอสังเกต
