เห็นผม เขาก็ชะงัก
“มาจากทีมสนับสนุนเหรอ?”
“…ครับ”
“โอเค รอตรงนี้นะ”
เขามองไปรอบ ๆ และโบกมืออีกครั้ง
“ทีมสนับสนุนอยู่ไหน? ใครเป็นทีมสนับสนุน ให้มาทางนี้”
เขาตะโกนประโยคเดิมซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนกระทั่งเวลาผ่านไปหลายนาทีก็มีสมาชิกอยู่ห้าคนมารวมตัวกัน ประกอบด้วยผู้หญิงสองคนและผู้ชายสามคน ผู้หญิงทั้งคู่มีทรงผมยาวประบ่า คนหนึ่งสีน้ำตาล อีกคนหนึ่งสีดำ ส่วนผู้ชายทุกคนตัดทรงผมสั้นสีดำ
ใบหน้าของพวกเขา… ไม่ได้โดดเด่นอะไรนัก แต่ก็ไม่ได้ถึงกับแย่ พวกเขาทุกคนดูเหมือนจะรู้จักกันอยู่แล้ว
ผมคงเป็นเพียงคนเดียวที่ไม่คุ้ยเคยกับคนอื่น ๆ
“ในเมื่อมากันครบแล้วก็ตามผมมา ผมอยากให้พวกคุณเข้าไปตรวจสอบตัวทดลองก่อนที่เราจะปล่อยตัวพวกเขาน่ะ”
ตัวทดลอง?
ผมสับสน แต่ก็เดินตามไปจนถึงบ้านหลังหนึ่ง
เจ้าหน้าที่จากทางองค์กรที่ยืนอยู่ตรงทางเข้าปรายตามองพวกเรา ก่อนจะยอมให้เข้าไปข้างใน
“ที่นี่ไม่เลวเลยแฮะ”
“…ดูดีกว่าห้องฉันอีก”
“ใช่ไหมล่ะ?”
ผมได้ยินบทสนทนาของพวกเขา จึงกวาดมองไปทั่ว อืม… มันก็ดีกว่าห้องพักผมจริง ๆ นั่นแหละ ถึงจะไม่มีอะไรหรูหรา แต่มันก็มีสิ่งอำนวยความสะดวกครบครัน ตั้งแต่ทีวีจอใหญ่ไปจนถึงโซฟาและบรรดาดอกไม้
พอมองดูแล้ว ผมก็รู้สึกอิจฉาตาร้อนเล็กน้อย
‘เมื่อไหร่ฉันจะมีบ้านแบบนี้บ้างนะ?’
หากว่ากันตามตรง ผม
