“เกิดอะไรขึ้น?”
หัวหน้าทีมและเจ้าหน้าที่จากองค์กรมาถึงค่อนข้างเร็ว สีหน้าดูไม่ได้ตกใจกับสถานการณ์นัก พวกเขาเดินเข้ามาโดยไม่มีท่าทีลนลานแม้แต่น้อย ความนิ่งสงบเหล่านั้นมันดูแปลกตาเกินไปหน่อยด้วยซ้ำ
“ฆ่า!! กูจะฆ่า—!”
อีกทั้งพวกเขายังใช้เวลาไม่นานก็เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น
“โอเค ผมจะจัดการต่อเอง”
เพียงแค่ดีดนิ้วครั้งเดียว นักโทษประหารพลันแข็งทื่ออยู่กับที่
“กูจะฆ— อึ่ก!”
ภาพที่เห็นนั้นช่างน่าตกตะลึง
ทั้งหมดที่เขาทำมีแค่การดีดนิ้ว และ… ชายคนนั้นก็สิ้นฤทธิ์ ถึงแม้ผมจะบอกไม่ได้ว่าเขาแข็งแกร่งขนาดไหน แต่ผมมั่นใจว่าเขาสามารถทำแบบเดียวกันกับตัวผมได้หากเขาต้องการ
“พวกคุณทั้งหกคนกลับไปที่ห้องนั่งเล่นกันก่อนนะ เดี๋ยวผมจัดการตรงนี้เอง”
“ครับ/ค่ะ!”
แม้จะเกิดเหตุ แต่กลับไม่มีสมาชิกคนใดดูตกใจหรือหวาดกลัวเลยสักคน
มันเป็นภาพที่พิลึกมากสำหรับผม
‘…รู้สึกเหมือนกับว่าพวกเขาชินกับเรื่องพวกนี้ไปแล้วยังไงอย่างงั้น’
ความคิดของผมได้รับการยืนยันทันทีที่พวกเราเข้ามาในห้องนั่งเล่น
“ว้า… เกือบทำฉันกลัวได้แล้วแน่ะ”
“ใช่ไหมล่ะ? บ้าชะมัด… ฉันนึกว่าเขาจะควักลูกตาเธอออกมาซะอีก เมื่อกี้ฉันเตรียมเก็บเศษซากที่เหลือของเธอเลยนะเนี่ย”
“คิ้ก ฝันไปเถอะย่ะ”
ทั้งห้าคนต่างหยอกล้อและหัวเราะใส่กัน ราวกับว่าสถา
