รถบัสหลายคันจอดรออยู่บริเวณทางเข้าของกิลด์ เป็นแถวเรียงรายกันระเบียบเรียบร้อย
“รถฉันอยู่คันหลัง ๆ ส่วนของนายน่าจะเป็นคันข้างหน้า แต่ยังไงเราก็ไปถึงที่เดียวกันอยู่ดี เพราะงั้นมันไม่ได้ต่างอะไรหรอก”
ไคล์กับผมแยกกันทันทีที่พวกเราออกมาจากกิลด์
ผมเดินไปหาหนึ่งในรถบัสช่วงคันแรก ๆ ฝีเท้าหยุดตรงหน้าคันที่เขียนกำกับว่า [02] ก่อนจะก้าวเข้าข้างใน พอมองไปรอบข้างก็ดูเหมือนว่าผมจะเป็นหนึ่งในคนแรก ๆ ที่มาถึง เพราะมันแทบไม่มีใครอยู่ในรถเลย
แต่…
“…..”
“นายมองอะไร?”
ผมเบือนหน้าหนีเธอ
“จะหลบตาทำไม?”
“…..?”
อะไรวะ…
ถึงขนาดนี้แล้ว ผมก็ไม่รู้จะทำยังไงเหมือนกัน
“เอาเถอะ ช่างแม่งละ ฉันเองก็ขี้เกียจจะเถียงด้วย”
ผมถอนหายใจ หันกลับไปมองเธอและคว้ากระเป๋าของตัวเอง คิ้วของเธอขมวดเข้าหากันเมื่อเห็นการกระทำของผม แต่ก่อนที่เธอจะได้พูดอะไร ผมก็หยิบขนมมันฝรั่งทอดถุงหนึ่งออกมาจากกระเป๋าแล้วโยนมันให้เธอ
“อ่ะ”
“หือ?”
โซอี้กะพริบตาอย่างเชื่องช้า แลดูจะประมวลผลสถานการณ์ไม่ทันขณะรับถุงขนมเอาไว้
“เมื่อวานเผลอหยิบของคุณไป ผมเลยซื้ออันใหม่มาให้เป็นการขอโทษน่ะ”
“อะไร…”
นี่เป็นครั้งแรกเลยที่ผมเห็นเธอเป็นใบ้กินขนาดนี้ แล้วก็ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน… ภาพนั้นถึงทำให้ริมฝีปากของผมโค้งขึ้นได้ มันเก
