“ให้คำปรึกษาเรื่องทรอม่า?”
โรวานหลับตาลงอย่างสะลึมสะลือ ก่อนจะโพล่งขึ้นด้วยความกระจ่างในวินาทีต่อมา
“พูดเรื่องอะไรน่ะ? ผมไม่ได้ต้องการคำ—”
“ใคร ๆ เขาก็พูดแบบนั้นกันหมดนั่นแหละครับ”
เซธส่ายศีรษะพลางจดอะไรบางอย่างเพิ่มเติมลงในสมุดโน้ตตรงหน้า แผ่นหลังพิงเก้าอี้ด้วยท่าทีผ่อนคลาย ฝ่ามือเอื้อมไปหาโทรศัพท์และเร่งระดับความดังของเสียงเพลงที่กำลังเล่นอยู่
การกระทำของเซธทำให้โรวานสับสน แต่ก่อนที่จะได้ทันประมวลผลสถานการณ์ จิตใจของเขากลับเริ่มผ่อนคลายยิ่งกว่าเก่า
ราวกับว่าสมองของเขาถูกฉุดเข้าสู่อ้อมกอดอันนุ่มนวลสบายอารมณ์
ทุกความคิดและอาการผิดปกติก่อนหน้านี้ดูเหมือนจะสลายหายไปจากร่างกาย
…แทนที่ด้วยความรู้สึกสงบนิ่งอย่างแท้จริง
“เราควรจะเริ่มจากคำถามง่าย ๆ ก่อนดีไหมครับ?”
เสียงของเซธก้องกังวานเป็นฉากหลัง ขณะที่โรวานนั่งอยู่บนเก้าอี้ เปลือกตาของเขาหลุบลงทีละน้อย
เขารู้ว่ามีอะไรบางอย่างผิดปกติ แต่จิตใจกลับปฏิเสธที่จะรับฟัง
“คุณทำงานให้กิลด์มานานแค่ไหนแล้วเหรอครับ?”
“…..”
คราแรกนั้นเงียบกริบ
แต่แล้ว…
“ปีนี้เป็นปีที่สามของผมครับ”
ในที่สุดโรวานก็ตอบกลับมา จิตใจของเขาผ่อนคลายลงเรื่อย ๆ ท่วงทำนองอันอ่อนโยนกระซิบกระซาบอยู่ในอากาศ
“ปีที่สามแล้วเหรอ?”
“….ครับ”
“เข้าใจละ ถ้างั้นในช่วงที่อยู่
