กิลด์ คุณก็คงผ่านอะไรมาเยอะเลยสินะครับ”
“ครับ ใช่ครับ”
โรวานนึกถึงเกตและภารกิจทั้งหมดที่เขาเคยเผชิญ ความตายทั้งหมดที่เขาเคยเห็น และการเฉียดตายทั้งหมดที่เขาเคยประสบ
เขา… ผ่านอะไรมามากมายเหลือเกิน
“แสดงว่าคุณคงมีปัญหาการนอนในช่วงนี้สินะ คุณฝันร้ายบ่อยแค่ไหนเหรอครับ?”
“มัน… แทบจะทุกวันเลยครับ”
มีเพียงไม่กี่วันที่เขาไม่ฝันร้าย และวันเหล่านั้นมักจะเป็นวันที่เขากลับมาด้วยความเหนื่อยล้าอย่างถึงที่สุด
มีเพียงในวันแบบนั้นที่เขาจะไม่ต้องเผชิญกับฝันร้าย
มันเป็นความทุกข์ทรมานสำหรับเขาจริง ๆ
“เกือบทุกวัน? นั่น… ค่อนข้างแย่เลยนะ แล้วคุณจัดการกับฝันร้ายพวกนั้นยังไงบ้างครับ?”
“ผมไม่ได้ทำอะไรเลยครับ”
เขาจะจัดการมันได้ยังไงกันล่ะ?
เขาเคยลองไปพบนักจิตวิทยาและนักบำบัดมาทุกรูปแบบ แต่กลับไม่มีใครช่วยได้เลยสักคนเดียว ฝันร้ายมันไม่เคยจบสิ้น
โรวานเริ่มยอมรับพวกมันเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตไปแล้ว
“ถึงสุดท้ายผมจะลืมมันได้ แต่แล้วยังไงล่ะ? เดี๋ยวผมก็ต้องเจออะไรที่มันคล้ายกันอยู่ดี”
ช่วงอกของโรวานปวดหนึบเมื่อความคิดที่พรั่งพรูออกมาหยุดลงดื้อ ๆ
เขาไม่เข้าใจว่าทำไมตัวเองถึงพูดเรื่องพวกนี้ออกมาในตอนนี้ ชายตรงหน้าก็แค่คนแปลกหน้าที่ไม่รู้อะไรเกี่ยวกับตัวเขาเลย
เป็นใครสักคนหนึ่งที่ทางกิลด์จ้างมา
