ตามอำเภอใจ
แต่…
ถึงอย่างนั้น…
“ฟังดูเลวร้ายมากเลยนะครับ”
ทำไมเสียงของเขาถึงได้ฟังดูปลอบประโลมดีจังล่ะ?
“คุณเคยคิดจะลาออกบ้างไหมครับ?”
“ลาออก?”
โรวานลืมตาขึ้น พร้อมกับยกยิ้มหยัน
“แน่นอนว่าไม่ครับ”
ความคิดดังกล่าวไม่เคยแวบเข้ามาในหัวสมองเลย เขาเหมือนกับคนอื่น ๆ ในแผนก เป็นมนุษย์คนหนึ่ง… ที่มีครอบครัวหรือคนสนิทใกล้ชิดถูกความผิดปกติพรากจากไป
“…ผม… มีน้องสาวที่ต้องดูแลครับ ผมลาออกไม่ได้ จนกว่าจะ…”
หน้าอกของโรวานปวดร้าว ริมฝีปากสั่นเครือ
เซธยังคงเงียบสนิทพลางจ้องมองโรวาน มือจดบางสิ่งบางอย่างลงในสมุดโน้ตก่อนจะเอ่ยขึ้นอย่างสงบ
“น้องสาวของคุณเสียเพราะความผิดปกติเหรอครับ?”
โรวานส่ายศีรษะ น้ำเสียงเปลือยเปล่าออกมาจากปากของเขา
เธอยังคงมีชีวิตอยู่
…แต่มีแค่ชีวิตเพียงอย่างเดียว
หรือก็คือ… เธอกำลังอยู่ในอาการโคม่า
“ผมตั้งใจไว้แล้วว่าจะต้องตามหาความผิดปกติตัวนั้นและรักษาเธอให้ได้ครับ นั่นคือเหตุผล… เหตุผลที่ผมลาออกไม่ได้”
ร่างกายของโรวานสั่นสะท้านขณะพึมพำคำพูดเหล่านั้น เขาไม่แน่ใจว่าทำไมตัวเองถึงได้สาธยายออกมามากมาย แต่ตัวเขารู้สึกเปราะบางเหลือเกินในเวลานี้
เขารู้สึกอ่อนแอ และสิ่งเดียวที่ช่วยเยียวยาเขาได้ คือเสียงของเซธ
“…”
ความเงียบงันที่ตามมาหลังถ้อยคำนั้นมันมากเสียจนโรวานเริ่มรู้
