สึกตื่นตระหนกอยู่ลึก ๆ ภายในใจ
ทำไมเขาไม่พูดอะไรเลยล่ะ? เขาคิดว่าฉันมันน่าสมเพชงั้นเหรอ? เขาจะ—
แต่สิ่งที่โรวานคาดไม่ถึงมากที่สุดคือ ประโยคถัดมาของเซธ
“นั่นเป็นการกระทำที่น่ายกย่องนะครับ”
น่ายกย่อง?
ฉันเนี่ยนะ…?
“การทำงานด้วยแรงจูงใจแบบนี้มันไม่ใช่เรื่องน่าอาย คุณไม่จำเป็นต้องตั้งเป้าหมายยิ่งใหญ่อย่างไปกู้โลกหรือเรื่องไร้สาระพรรค์นั้นหรอกครับ อะไรก็ตามที่ทำให้คุณมีความสุขนั่นแหละคือสิ่งสำคัญ เงินทอง ผู้หญิง หรือการช่วยเหลือน้องสาวคุณเอง… ทางเลือกของคุณจะผิดก็ต่อเมื่อคุณปล่อยให้คนอื่นมาบอกว่ามันผิดเท่านั้นแหละครับ”
ทางเลือกของฉันจะผิดก็ต่อเมื่อฉันปล่อยให้คนอื่นมาบอกว่ามันผิดอย่างงั้นเหรอ?
ริมฝีปากของโรวานสั่นระริกมากยิ่งขึ้น
แต่ไม่นาน เสียงของเซธก็กึกก้องขึ้นอีกครั้ง
“ฝันร้ายเป็นหน้าต่างที่เปิดเข้าไปสู่โลกภายในใจคุณ พวกมันมีหน้าที่ในตัวมันเอง— คือช่วยให้ความนึกคิดของคุณได้จัดการกับความเครียด ความกลัว และอารมณ์ที่ยังไม่ได้รับการแก้ไข สมองของคุณไม่ได้หยุดทำงานตอนคุณนอนหลับ; แต่กลับกัน มันยังทำงานอยู่กับสิ่งที่คุณได้พบเจอมาครับ ฝันร้าย… พวกมันมีอยู่เพื่อเป็นเครื่องเตือนใจถึงพลังงานด้านลบทั้งหมดที่อัดอั้นเอาไว้เพราะคุณยังไม่ได้จัดการมันในตอนกลางวัน”
“อ-อะไรนะ…?”
โรวานค่อย ๆ
