ดว่าไงล่ะครับ?”
โรวานทักเธอด้วยรอยยิ้มอันบริสุทธิ์และอ่อนโยน
“ห้ะ? คิดอะไรเหรอ?”
โซอี้ได้สติขึ้นมา มองโรวาน
“ฉันไม่ได้ตั้งใจฟังน่ะ นายพูดว่าอะไรนะ?”
โรวานไม่ได้รู้สึกโกรธ และอธิบายแบบช้า ๆ
“ก็ไม่มีอะไรหรอกครับ ไคล์แค่บอกว่าอีกหน่อยผมจะต้องมาทรมานแบบนี้เหมือนพวกคุณน่ะ”
“นายน่ะเหรอ?”
โซอี้มองเขาด้วยสายตาแปลก ๆ ก่อนจะยักไหล่
“อาจจะมั้ง? ไม่รู้สิ ถ้าเก่งจริงก็คงงั้นแหละ”
คำตอบของโซอี้ห้วนสั้นและดูไม่ใส่ใจ ซึ่งก็ไม่ต่างจากวิธีที่เธอปฏิบัติต่อคนส่วนใหญ่เท่าไหร่นัก
โรวานไม่ถือสาเอาความ เพราะเขาชอบท่าทางไม่แยแสของเธอ
“ว่าแต่ เซธไปไหนแล้วล่ะ?”
ชั่ววินาทีนั้น สมาธิของเขาพังทลาย พร้อมกับใบหูที่ผึ่งขึ้นมา ทำไมเธอถึงพูดถึงหมอนั่นอีกแล้ว?
ในทางกลับกัน ใบหน้าของไคล์ตึงเครียดเล็กน้อย
“หือ? เซธเหรอ?”
“มันมีเซธคนอื่นอีกรึไง?”
“…โอ้ เรื่องนี้ฉันไม่รู้นะ”
ไคล์หันหน้าหนี ดวงตาของโซอี้หรี่แคบลง
“นายรู้แน่ ๆ ว่าไอ้เวรนั่นไปไหน!”
“ไม่รู้ซิ…?”
“แล้วทำไมเสียงนายต้องสูงขนาดนั้นด้วย?”
ไคล์สะดุ้งจนก้าวถอยหลัง ส่วนดวงตาของโซอี้กลายเป็นดูดุดันยิ่งกว่าเดิมขณะจ้องมองเขา
“ฉันสาบานเลยนะ ถ้าไม่บอกมาว่าเขาอยู่ไหน ฉันจะบีบคอพวกนายทั้งคู่ให้เดี้ยงไปพร้อมกันเนี่ยแหละ”
“เขาทำให้คุณรำคาญขนา
