ดนั้นเลยเหรอครับ?”
โรวานไม่อาจอยู่นิ่งเฉยได้อีกต่อไป เขาโพล่งถามขึ้นมาทันควัน ใบหน้ายังคงดูอ่อนโยน ดวงตาไม่เคยละไปจากโซอี้ นี่เป็นด้านใหม่ ๆ ของเธอที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน และเขาก็ค่อนข้างชอบมันเสียด้วย
“รำคาญ?”
โซอี้ปรายตามองเขาแวบหนึ่งก่อนจะลดมือลง
ท้ายที่สุด เธอก็ถอนหายใจพร้อมกับทำเสียงจิ๊จ๊ะใส่ไคล์
“ก็ประมาณนั้นแหละ”
โรวานคลี่ยิ้มออกมา
“เข้าใจละครับ”
นั่นคือทั้งหมดที่เขาต้องการได้ยิน
หลังจากนั้นไม่นาน ทุกคนก็เริ่มแยกย้ายกัน มุ่งหน้าไปยังหอพักของตัวเอง ยกเว้นโรวานที่มุ่งหน้ากลับไปทางกิลด์
‘ที่แท้เธอก็ไม่ชอบขี้หน้าเขาจริง ๆ สินะ…’
เขาขึ้นลิฟต์ไปยังชั้นล่างสุด เดินออกมาและมุ่งตรงไปยังออฟฟิศ ที่นั่นยังมีผู้คนอยู่ประปราย แต่ส่วนใหญ่เป็นพื้นที่ว่างเปล่า และคนที่ยังคงอยู่ต่างก็ตกอยู่ในสภาพกึ่งหลับกึ่งตื่นกันทั้งนั้น
สายตาของโรวานกวาดมองไปรอบห้อง ก่อนจะไปปักหลักตรงห้องห้องหนึ่ง
‘นั่นน่าจะเป็นห้องทำงานของเขา ใช่ไหมนะ?’
ใช่สิ มันต้องใช่แน่ ๆ
เขาจำได้ว่าห้องนั้นเป็นห้องใต้ดินเก่าอะไรทำนองนั้น
โรวานชำเลืองมองรอบตัวแบบฉับไว ฝีเท้าเดินตรงไปยังห้องทำงานดังกล่าว และก้มตัวลงเล็กน้อยเพื่อมองดูรูกุญแจ
‘ไม่มีระบบรักษาความปลอดภัยเลยเหรอ?’
เขายิ้มออกมาอย่างรวดเร็ว ก่อนจะส่ายศีรษะ
