ไปมา
แน่นอนสิ มันจะไปมีได้ยังไง ในเมื่อเซธคนนี้เป็นแค่คนธรรมดาทั่วไปเอง
โรวานไม่ได้คิดจะทำอะไรที่รุนแรงเกินไป เขาแค่ต้องการสั่งสอนบทเรียนเล็ก ๆ น้อย ๆ เท่านี้ก็น่าจะพอทำให้โซอี้พอใจได้บ้างแล้ว และจากนั้นอาจจะ…
แกร็ก!
ด้วยการสะบัดมือเพียงครั้งเดียว กุญแจก็ถูกสร้างขึ้น และเขาใช้มันปลดล็อกประตูได้สำเร็จ ในฐานะผู้เชี่ยวชาญบัญญัติ [คอนเซปชัวไลซ์เซชั่น] คนหนึ่ง เรื่องแค่นี้จิ๊บจ๊อยมาก
บานประตูเปิดอ้าออก โรวานก้าวเข้าไปในห้องทำงานและปิดประตูตามหลัง
“ไหนดูซิ”
เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เปิดไฟฉาย และส่องไปบริเวณพื้นที่ด้านหน้า
จริง ๆ เขาสามารถเปิดไฟในห้องได้ แต่เขาไม่ได้กะจะอยู่นาน อีกทั้งยังไม่อยากให้ใครสังเกตเห็นว่ามีคนอยู่ในห้องอีกด้วย
ห้องทำงานแห่งนี้ค่อนข้างเล็ก และดูเหมือนจะไม่มีข้าวของอะไรมากมายนัก
‘นั่นน่าจะเป็นโต๊ะของเขาใช่รึเปล่า?’
เมื่อสังเกตเห็นโต๊ะ โรวานจึงกำลังจะเดินไปหามัน แต่แล้วเขาก็หยุดชะงัก
“หืม?”
ศีรษะหันไป สายตาตกลงบนสิ่งที่ดูเหมือนจะเป็นภาพวาด เขาไม่ค่อยแน่ใจนักเพราะมันถูกคว่ำอยู่
‘เขาชอบงานศิลปะเหรอ?’
ด้วยความสงสัยใคร่รู้ เขาจึงเดินไปหาภาพวาดและพลิกมันขึ้นมา
“ภาพวาดอะไรกันเนี่ย?”
โรวานหรี่ตามองภาพวาดนั้น มันไม่เลวเลย เ
