ฟึ่บ!
ผมตวัดแขนไปรอบ ๆ ห้องทำงาน
ความรู้สึกนั้นลื่นไหล ไร้แรงต้านใด ๆ ผมยืนนิ่งเงียบ จ้องมองแขนตัวเองซึ่งตอนนี้กลายเป็นสีดำสนิทและมีปลายแหลมคม
ใจหนึ่งอยากจะลองฟันลงบนโต๊ะดู แต่ก็คิดขึ้นได้ว่าไม่ควรทำ จึงจินตนาการถึงภาพแขนที่กลับคืนสู่สภาพเดิม และเงาสีดำนั้นก็ถดถอยกลับไป
“ฮ่าาา”
ผมรู้สึกคลื่นไส้เล็กน้อยพลางจ้องมองแขนตัวเองอีกครั้งหนึ่ง
ศีรษะรู้สึกปวดตุบในเวลาเดียวกัน
แต่มันก็ไม่ได้นานนัก เพียงไม่กี่วินาทีต่อมา ทุกอย่างก็กลับเข้าสู่สภาวะปกติ
‘สงสัยคงเป็นเพราะกำลังใช้โหนดอยู่ล่ะมั้ง?’
นี่คือข้อสันนิษฐานที่ดีที่สุดของผม
ตัวผมยังไม่คุ้นเคยกับการทำงานของโหนดมากพอที่จะฟันธงการคาดเดาดังกล่าว
แต่ถึงอย่างนั้น…
“นี่มันเหลือเชื่อเกินไปแล้ว”
แม้แต่ตอนนี้ ผมก็ยังรู้สึกเหมือนกับว่าสามารถเปลี่ยนทุกส่วนของร่างกายให้เป็นไปตามที่ต้องการได้ ขอเพียงแค่จินตนาการ ผมอาจจะสร้างเพิ่มขึ้นมาอีกหลาย ๆ มือเลยก็ยังได้
‘เดี๋ยวนะ นั่นเป็นไอเดียที่ไม่เลวเลยนะเนี่ย’
ยิ่งมีมือเยอะเท่าไหร่ก็ยิ่งดี
เพราะมันช่วยทำให้กระบวนการเขียนโปรแกรมเร็วขึ้นกว่าเดิมมาก
“อืม…”
หากผมแยกสมาธิได้เก่งพอก็อาจจะเป็นไปได้
อีกทั้งของแบบนี้มันฝึกฝนกันได้ จึงไม่ใช่เรื่องที่เป็นไปไม่ได้เสียทีเดียว
“เดี๋ยวค่อยทดสอบเรื่องนี
