“…..”
ภายในโรงละครว่างเปล่า
ตั้งแต่ที่นั่งกำมะหยี่สีแดงวิจิตรซึ่งเรียงรายเป็นแถว ไปจนถึงที่นั่งชั้นลอยอันโอ่อ่าเป็นแนวโค้งอยู่เบื้องบน และเวทีที่ทอดเงาตะคุ่มอยู่ไกลออกไป
ทุกสิ่งล้วนเงียบสงัด
ไฟทุกดวงดับสนิท ทั่วทั้งโรงละครจมอยู่ในความมืดมิดอันขุ่นมัว ไอเย็นบาดลึกถึงผิวหนังยังคงตกค้างอยู่ในชั้นอากาศราวกับว่าสถานที่แห่งนี้ถูกทิ้งร้างมานานหลายปี แต่กระนั้น…
ผมกลับรู้สึกเหมือนมีดวงตานับพันกำลังจับจ้องมาที่ตัวเอง
ร่างกายของผมเกร็งไปหมดเพราะความรู้สึกนั้น
แต่ผมไม่ยอมแสดงอาการออกมาให้เห็น
ผมรักษาท่าทีของตัวเองขณะเดินไปยังที่นั่งจุดเดิมที่เคยนั่งในอดีต
‘น่าจะเป็นตัวนี้แหละ’
ผมทรุดตัวลงนั่ง
และในจังหวะที่ผมทำแบบนั้น…
พรึ่บ!
แสงสว่างวาบขึ้นมา ทุกอย่างกลับมีชีวิตชีวา
ฟุ่บ ฟุ่บ!
ที่นั่งเริ่มเติมเต็มทีละจุด ร่างไร้หน้าแสนคุ้นตาทั้งหมดปรากฏกายพร้อมแสงไฟ เหมือนกับครั้งที่แล้ว… ไม่สิ ไม่เชิง เพราะผมอยู่ตัวคนเดียว และพวกมันทุกตน… กำลังจ้องมองผมโดยตรง
“…..”
ตึก!
เสียงฝีเท้าอันเรียบง่ายดังก้องขึ้นมาฉับพลัน ผมหันความสนใจไปยังเวที ที่ซึ่งหนึ่งร่างสูงตระหง่านปรากฏออกมา ร่างกายผอมสูงผิดรูปผนวกกับใบหน้าที่มีรอยเย็บติดกันเป็นทางทอดเงายาวเหยียด การคงอยู่ของมันเข้ายึดครองทุกอณูภายในโรงละคร
“ฮ-ฮ่า”
ช่วงอกของผม
