ริก ศีรษะเซเอียงไปข้างหลัง เรียวนิ้วยังคงชี้ตรงมาทางผม
ผมยืนแข็งค้างด้วยความช็อก ปากก็อ้าค้างด้วย
นั่น…
มันกำลังหัวเราะเยาะผมอยู่
“อะไรวะเนี่ย?”
มันทำแบบนั้นได้ด้วยเหรอ?
ไม่สิ ก่อนจะพูดถึงเรื่องนั้น…
“กลับเข้ามาเดี๋ยวนี้!”
ผมรีบเรียกดรีมวอล์กเกอร์กลับทันที พยายามกลั้นปากตัวเองไม่ให้พ่นสารพัดคำสาปส่งเท่าที่จะนึกได้ออกมา
ฟันขบริมฝีปากจนเลือดซิบ สายตาจ้องเขม็งไปยังเครื่องแฟกซ์ นิ้วมือกดปุ่มสีแดงอีกครั้ง
ติ๊ง!
[87%]
“ไอ้แม่ย— โอ้…”
ผมกะพริบตาด้วยความไม่อยากจะเชื่อ หลังจากเจอค่าเปอร์เซ็นต์ต่ำ ๆ ติดต่อกันจนชินชา การได้เห็นตัวเลขสูงขนาดนี้จึงทำให้ผมพูดไม่ออกไปชั่วขณะ
ในไม่ช้า ผมก็รู้สึกดีใจสุดขีด
‘ใช่เลย แบบนี้แหละถึงจะพอ!’
ด้วยเปอร์เซ็นต์ใหม่อันนี้ ผมมั่นใจว่าความบริสุทธิ์มันสร้างโหนดที่มีความทนทานเพียงพอแล้ว
ณ ตอนนี้ ผมสามารถลองเลื่อนไปถึงลำดับชั้นที่สองได้
แต่…
“ฮืมม”
ผมยังไม่ได้เลื่อนในทันที แต่กลับไปดูจำนวนแต้มของตัวเองแทน
[แต้มคงเหลือ: 2,322 SP]
“…..”
ผมหลับตาลงและถอนหายใจ
หยิบเศษผลึกอีกชิ้นออกมา สลับเอาชิ้นเก่าออก วางมันลงบนเครื่องแฟกซ์
‘SP เดี๋ยวก็ได้ใหม่ แต่โอกาสแบบนี้มันหาไม่ได้อีกแล้ว’
ดังนั้น ผมจึงกดปุ่มสีแดงอีกครั้ง
ติ๊ง!
[14%]
“อีกที!”
ติ๊ง!
[55%]
“ยังไม่พอ…”
ติ๊ง!
