— เกิดอะไรขึ้นเนี่ย? ทำไมข้างนอกเสียงดังจัง?
— ไอ้หน้าไหนที่มันขโมยไป ไม่ว่าแกจะมุดหัวอยู่ไหน ฉันจะตามหาแกให้เจอแล้วฆ่าแกทิ้งซะ!!
— ใครก็ได้ช่วยจับเธอไว้ที! หยุดเรื่องบ้าบอนี่เดี๋ยวนี้!
— อ๊ากกกก!!
“วันนี้ที่กิลด์คึกคักกันจังเลยนะ”
ผมพึมพำขณะมองแล็ปท็อป ไล่ดูรายงานบั๊กทั้งหมดของเกมตัวเอง
“สงสัยจังว่าอะไรทำให้เกิดเรื่องวุ่นวายแบบนั้น…”
ว่าแล้วก็ผิวปากออกมา ดวงตาหยีเรียวลง
กรุบ! กรุบ! กรุบ!
ทางฝั่งตรงข้ามของโต๊ะ เสียงกรุบกรอบดังสะท้อนไปทั่วห้อง ผมเงยหน้าขึ้น เห็นมิเรลล์กำลังยัดแผ่นมันฝรั่งทอดเข้าปากอย่างเมามัน ราวกับกลัวว่าจะมีใครมาแย่งพวกมันไปได้ทุกเมื่อ
กร้วม! กร้วม!
ความเร็วเพิ่มขึ้นทันทีที่สายตาของพวกเราสบกัน
“…..”
เอาจริงดิ?
“ฉันไม่ได้—”
กร้ววววววม!!!
ผมยอมแพ้และหันกลับไปสนใจแล็ปท็อปตามเดิม
ยัยเปร- เด็กตระกละเอ๊ย
‘คราวหน้า ฉันจะให้แค่ห่อเล็ก ๆ พอ’
ถึงเธอจะเป็นผี แต่เธอก็ยังเป็นแค่เด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ ผมปล่อยให้เธอติดนิสัยเสียแบบนี้ไม่ได้เด็ดขาด
เอาเถอะ ตอนนี้จะยังไงก็ช่าง ถึงเวลาที่ต้องจดจ่อกับตัวเกมแล้ว
ผมตรวจสอบข้อมูลสถิติ
[ยอดขาย: 22,451]
[ยอดรายได้: 78,579 ดอลลาร์]
ผมผิวปากเงียบ ๆ พลางจ้องมองตัวเลขบนหน้าวิเคราะห์ข้อมูลของด็อก
ถึงแม้ว่ายอดขายจะดูเหมือนชะลอต