ามารถเอาชนะวาทยกรได้
มันแข็งแกร่งเกินไปสำหรับผม
ผมต้องรีบหาทางถ่วงเวลาหรือแก้ไขสถานการณ์โดยด่วน
“ยุ่งยากชะมัด”
ฝ่ามือขยี้หลังศีรษะตัวเอง แล้วเหลือบมองแล็ปท็อปอีกครั้งหนึ่ง จดจ่อความสนใจอยู่กับส่วนขยายของลำดับชั้นที่หนึ่ง
“ถ้าจะเลื่อนลำดับชั้นถัดไป ฉันต้องมีเศษผลึกไร้คุณสมบัติสิบอัน จะไปหามันจากไหนล่ะเนี่ย?”
ผมจำของทุกอย่างที่มีขายในร้านค้าได้เกือบทั้งหมด
มันไม่มีอะไรใกล้เคียงกับคำว่าเศษผลึกเลยแม้แต่น้อย
“โอ๊ะ เดี๋ยวก่อนนะ”
เมื่อนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ ผมก็ล้วงมือลงไปในกระเป๋ากางเกง ก่อนจะหยิบผลึกคริสตัลชิ้นหนึ่งออกมา
“จริงด้วย ฉันได้เจ้านี่มานี่นา…”
ผลึกนั้นมีลักษณะเรียวยาว ขนาดพอดีเท่ากับฝ่ามือของผม ภายในมีหมอกสีเทาขดตัวอยู่เบื้องลึก ผมรู้สึกแปลก ๆ ทุกครั้งที่จ้องมองมัน
หมอกสีเทานั้นเต้นตุบ ๆ เป็นจังหวะแปลก ๆ ราวกับว่ามันมีชีวิต และยิ่งสังเกตนานเท่าไหร่ ผมก็ยิ่งรู้สึกไม่สบายใจมากขึ้นเท่านั้น
จนกระทั่ง…
ติ๊ง!
[เศษผลึกแห่งมโนภาพ]
[ความบริสุทธิ์: 91%]
การแจ้งเตือนปรากฏสู่สายตา ลอยอยู่เหนือเศษผลึกแบบพอดิบพอดี
“อะไรเนี่ย…”
การแจ้งเตือนอันกะทันหันโผล่มาแบบไม่คาดคิดจนผมเกือบจะทำเศษผลึกร่วงจากมือ โชคดีที่ผมตั้งสติได้เร็วจึงมองการแจ้งเตือนด้วยความประหลาดใจ
“มโนภาพ? ความบริสุทธ
