ิลด์และของแผนกอื่น ๆ มากนัก
อย่างไรก็ตาม พอดูจากสถานการณ์แล้ว แต่ละแผนกมีงานล้นมือกันหมดเลย
ผมรู้สึกยินดีอีกครั้งหนึ่งที่ตัวเองไม่ได้เข้าร่วมกิลด์นี้
ไม่สิ เดี๋ยวนะ… จริง ๆ ผมก็เข้าแล้วนี่หว่า
แต่เป็นตำแหน่งปลอม ๆ อะไรทำนองนั้น
‘คงไม่นับหรอก ใช่ไหม?’
ศีรษะส่ายไปมา ไม่ว่าจะยังไงก็ตาม ผมต้องรีบกลับห้องทำงานเพื่อเอาขนมไปให้มิเรลล์แล้ว
“ไม่ว่าสถานการณ์จะเป็นยังไงก็เหอะ… มันฟังดูหนักหนาสาหัสอยู่นะ หวังว่านายจะจัดการทุกอย่างได้ในเร็ว ๆ นี้ละกัน”
“อืม ดูจากท่าทีแล้ว ฉันคงไม่ได้นอนไปอีกพักใหญ่เลยล่ะ”
ไคล์หันหลังกลับไปหยิบกาแฟสำเร็จรูปอีกโหล ผมคิดจะห้ามเขา แต่แล้วก็เปลี่ยนใจปล่อยเขาไปดีกว่า
ผมเข้าใจความรู้สึกนั้นดี
ฝ่ามือยังคงซ่อนถุงขนมไว้ข้างหลัง พลางเหลือบมองห้องทำงานของผมเองที่อยู่ไกล ๆ และกล่าวออกมา “ถ้างั้น ฉันขอตัวกลับห้องทำงานก่อนนะ มีบางเรื่องที่ฉันต้องไปจัดการเกี่ยวกับเกมตัวเองหน่อยน่ะ”
“อ้อ จริงด้วย… เกมของนายสินะ”
ไคล์ขยับนิ้วไปมาในอากาศ
“เป็นยังไงบ้างล่ะ?”
“…ก็ถือว่าไปได้สวยอยู่”
ยิ่งกว่าสวยอีกถ้าเทียบกับระยะเวลาทั้งหมดที่ใช้ในการพัฒนามันออกมา
“โอ้ งั้นเหรอ? ดีใจที่ได้ยินแบบนั้นนะ ยินดีด้วยที่มีคนชอบเกมของนาย”
“ขอบใจ”
ผมยังไม่ได้เช็กสถิติล่าสุด แต่มั่นใจว่า
