มันต้องสูงกว่าเดิมแน่นอน
‘บางทีฉันอาจจะแตะยอดหกหลักแล้วก็ได้’
ความคิดนั้นทำเอาผมตื่นเต้น ลำตัวหมุนกลับโดยยังคงซ่อนขนมไว้ข้างหลังแล้วค่อย ๆ เดินถอยห่างจากไคล์
“งั้นไว้เจอกันใหม่นะ หวังว่านายจะได้พักเร็ว ๆ นี้”
“…ฉันก็หวังว่างั้นแหละ”
ไคล์ก้มหัวลงแบบหมดสภาพ พลางเทผงกาแฟลงในแก้วแล้วเติมน้ำร้อนตามไปทันที ผมอาศัยจังหวะนั้นหันหลังและจากไป รีบบึ่งไปยังห้องทำงานตัวเองก่อนจะปิดประตูตามหลัง
“หิวววว”
น้ำเสียงแสนคุ้นเคยดังเข้าหูหลังจากนั้นไม่นาน มิเรลล์ปรากฏตัวจากภาพวาด ครึ่งลำตัวของเธอห้อยออกมาขณะที่เธอมองผม
“หิ—”
“ได้แล้วจ้า”
ผมหยิบถุงขนมออกมาโชว์ให้มิเรลล์ดู
“เอ๋?”
ดวงตากลมโตของเธอกะพริบปริบ ๆ เธอมองถุงดังกล่าวพลางเอียงคอเล็กน้อย
“มันคืออะไรเหรอคะ?”
“มันฝรั่งทอดน่ะ”
ผมขยับเข้าไปใกล้เธอ พร้อมกับแกะถุงแล้วยื่นให้
“ลองกินดูสิ อร่อยนะ”
“…..”
มิเรลล์ชะโงกหน้าห่างจากภาพวาดมากขึ้น เธอเริ่มดมกลิ่นขนม
จากนั้น…
เอื้อมมือน้อย ๆ ออกมาอย่างเชื่องช้า หยิบมันหนึ่งชิ้นก่อนจะส่งเข้าปาก
กรุบ!
เสียงกรุบกรอบดังสะท้อนออกมาเมื่อเธอกัดแผ่นมันฝรั่งทอด
ตอนแรกยังไม่มีปฏิกิริยาอะไรมากมายนัก
ทว่าเพียงไม่กี่วินาทีหลังจากนั้น ดวงตาของเธอก็เบิกโพลง
“…..!”
ม่านตาของเธอขยายกว้างขณะจ้องมองขนม มือของเธอล้วงเข้าไป
