ในถุง คว้าขนมออกมากำใหญ่เท่าที่ทำได้ก่อนจะยัดใส่ปากทันที
กร้วม! กร้วม!
“เดี๋ยว ๆ ช้าลงหน่อยสิ! ช้าลงหน่อย…! ฉันไม่แย่งกินหรอกน่า ทำอะไรเนี่ย?”
ด้วยท่าทางการยัดขนมเข้าปากอย่างบ้าคลั่งขนาดนั้น เธอเริ่มจะดูเหมือนกระรอกเข้าไปทุกที จนผมแทบจะห้ามเธอเอาไว้ไม่อยู่
“หยุดก่อน ใจเย็น ๆ นะ…”
พอผมดึงถุงขนมออกห่าง เธอถึงยอมหยุดและมองผมด้วยสายตาที่ดูเหมือนจะถามว่า ‘ทำไมล่ะ?’
“หยุดก่อนแป๊บนึง ฉันไม่เอาขนมหนีไปไหนหรอก ค่อย ๆ กินหน่อยสิ ถ้ากินเร็วเกินไป เธอจะรับรสชาติมันได้ไม่เต็มที่นะ”
“…..”
ดวงตาของมิเรลล์หรี่ลง แต่หลังจากจ้องถุงขนม เธอก็พยักหน้าอย่างไม่เต็มใจ
‘โอเคค่ะ’
เพราะขนมยังเต็มปากอยู่ เธอเลยพูดไม่ได้
ท้ายที่สุด ผมคืนขนมให้เธอไป ซึ่งเธอก็เริ่มกินช้าลง หยิบมันทีละชิ้น
เมื่อเห็นภาพอันน่าพอใจ ผมก็ละความสนใจไปจากเธอ แต่แล้วเพียงไม่กี่วินาที…
กร้วม! กร้วม! กร้วม!
มิเรลล์เริ่มยัดขนมเข้าปากรัว ๆ อีกครั้ง
“…..”
ผมไม่รู้ว่าควรจะทำหน้ายังไงดี
อย่างไรก็ตาม ก่อนที่ผมจะได้หันกลับไป การแจ้งเตือนอีกอันก็ปรากฏขึ้น
[อัปเดตเสร็จสิ้น!]
[มีการเปลี่ยนแปลงเกิดขึ้น โปรดโหลดแอปเพื่อดูรายละเอียด!]
ริมฝีปากของผมกระตุกเมื่อเห็นข้อความนั้น ในขณะที่มิเรลล์ยังคงซัดขนมใส่ปากไม่หยุดหย่อน แต่ผมปล่อยเธ
