“ในที่สุด! ในที่สุด! ไม่เสียแรงที่ฉันจัดวางแผนการนี้ไว้ ในที่สุดคุณก็มาจนได้”
ชายหนุ่มหัวเราะร่าราวกับคนบ้าคลั่ง
แต่ในความเป็นจริงแล้ว เขาไม่ได้บ้า
เขาแค่รู้สึกพอใจและปลื้มปีติอย่างมากต่อส่วนที่สมบูรณ์แบบที่สุดในแผนของตัวเอง
จุดสุดยอดของแผนการทั้งหมด
ส่วนที่สมบูรณ์แบบที่สุดในแผนของเขา มันปรากฏขึ้นเองโดยที่เขาไม่ต้องไปตามหา
[???]
[อ๋อ แผนนี้ จงใจวางไว้สำหรับหมาป่านี่เอง]
[โอ้โฮ งั้นแขกรับเชิญพวกนั้นคือเหยื่อล่อสินะ?]
ขงชิวมองร่างของหมาป่าที่นอนอยู่บนพื้น ไม่สามารถขยับเขยื้อนได้แม้แต่น้อย ได้แต่รอให้เขาสังหารอย่างพอใจยิ่ง
แต่เดิมแล้ว ส่วนสุดท้ายของแผนการนี้ เขาตั้งใจจะใช้เพียงแค่คนไม่กี่คนที่อยู่ตรงหน้าเท่านั้น
ใครจะคิดล่ะว่า หมาป่าจะส่งตัวเองมาให้ถึงหน้าประตูบ้านแบบนี้
ถ้าอย่างนั้น เมื่อมาแล้ว ก็อย่าหวังจะได้กลับไปเลย
ขงชิวเริ่มตื่นเต้น เขาวางแผนนี้มานานมากแล้ว
เพียงเท่านี้ ในไม่ช้า ป่าแห่งนี้ทั้งหมดก็จะกลายเป็นของเขา
เขาตั้งใจจะเปลี่ยนที่นี่ให้กลายเป็นสวนสนุกในฝันที่สวยงามที่สุด
เมื่อถึงเวลานั้น เขาก็จะไม่ต้องกังวลเรื่องวิญญาณผู้พิทักษ์อีกต่อไป
“ขอโทษนะ เพื่อนเก่า เกมครั้งนี้ ฉันเป็นผู้ชนะแล้วละ” น้ำเสียงของขงชิวค่อนข้างร่าเริง
“น่าเสียดายจริง ๆ สุดท้ายคุณกลับต้องมาตายเพื่อคนกลุ่มนี้ ช่างไม่คุ้มค่าเอาเสียเลย”
[เขาจะฆ่าหมาป่างั้นเหรอ???]
[ขงชิวเป็นบ้าไปแล้วหรือไง? เขาจะทำอะไร?]
[บ้า
