่ข้อมือตัวเองด้วยความสับสน แล้วก็ตระหนักได้ว่ารอยประทับสีขาวนั้นหายไปแล้ว
‘ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่เธอ…’
“หนูหิวค่ะ”
เสียงหนึ่งกระซิบผ่านอากาศ ผมเงยหน้าขึ้นดู
ตอนนี้ใบหน้าของมิเรลล์ปรากฏจนเต็มภาพวาด เธอกำลังมองผมอยู่
“ของกิน คุณบอกว่าจะให้… ของกิน”
“อ้อ จริงด้วย”
ทันใดนั้น ผมก็นึกขึ้นได้ว่าเคยสัญญากับเธอไว้
“ขอเวลาสักนาทีนะ เดี๋ยวไปเอาของกินมาให้”
“หิวววแย้ววว”
“ครับ ๆ”
ผมละทิ้งทุกอย่างที่กำลังทำอยู่และออกจากห้องทำงาน ระหว่างนั้นผมก็ไม่ลืมที่จะล็อกประตูให้เรียบร้อย
เพราะนอกจากภาพวาดจะเป็นที่จดจำของใครหลายคนแล้ว ผมก็ไม่อยากให้ใครรู้ด้วยว่ามันมีผีสิงอยู่
“ไหนดูสิ มีอะไรบ้าง…”
ร่างกายตรงไปยังโซนครัว รื้อค้นตามตู้เพื่อหาขนม แต่สิ่งที่พบกลับมีเพียงกล่องซีเรียลที่เหลืออยู่ครึ่งเดียว เพรทเซล[1]ถุงหนึ่งที่เหม็นหืน และขวดโหลที่ดูน่าสงสัยว่าครั้งหนึ่งมันอาจจะเคยใส่เนยถั่วมาก่อน
ผมถอนหายใจจนปิดตู้ล่าสุดแรงไปหน่อย
พอค้นดูตู้อื่น ๆ แล้ว ทั้งหมดที่ผมเห็นมีเพียงผงกาแฟสำเร็จรูป แบบโคตรเยอะ
“คนพวกนี้มันเสพติดหรืออะไร…?”
เมื่อย้ายไปเปิดอีกตู้และเจอแต่กาแฟสำเร็จรูปเต็มไปหมด ผมก็เริ่มรู้สึกแย่
อันนี้เป็นยาเสพติดหรือเปล่าเนี่ย?
“จะว่าไปแล้ว ฉันเองก็อยากจะได้กาแฟสักแก้วเหมือนกันแฮะ”
ผมย
