ังไม่ชงมันตอนนี้ แต่พยายามค้นหาทุกซอกมุมของโซนครัวเสียก่อน หลังจากค้นอยู่นาทีเต็ม ๆ ในที่สุดผมก็เจออะไรบางอย่างที่สะดุดตาตัวเอง
“ฮ่า!”
ถุงขนมมันฝรั่งทอดแอบซ่อนหลังโหลกาแฟสำเร็จรูปหลายใบแบบลับ ๆ
“ยังไม่ได้แกะด้วย… เยี่ยม”
ผมรู้สึกใจชื้นขึ้นมากเมื่อมีถุงขนมอยู่ในมือตัวเอง
ลำตัวกำลังจะหันกลับ ทว่า—
“นายทำอะไรน่ะ?”
“….!”
เสียงหนึ่งดังมาจากด้านหลัง ผมตกใจจนเกือบกระโดดออกมา โชคดีที่ผมยังคุมความสุขุมไว้ได้ และหันกลับไปพร้อมกับซ่อนถุงขนมไว้หลังตัวเอง
“ไคล์…”
ขอบคุณพระเจ้าที่เป็นไคล์ ผมถอนหายใจด้วยความโล่งอก
แต่แล้วดวงตาของผมก็หรี่เล็กลง
“หืม?”
พอมองดี ๆ แล้ว สภาพไคล์ดูโทรมเอาการเลยทีเดียว
ทรงผมของเขากระเซอะกระเซิง ขอบตาคล้ำเป็นถุง เขาดูย่ำแย่พอ ๆ กับผม ซึ่งตัวผมเองยังคิดว่าเป็นเรื่องที่แทบจะเป็นไปไม่ได้ด้วยซ้ำ
“เกิดอะไรขึ้นกับนายวะเนี่ย?”
“อาา… อย่าให้พูดเลยน่า”
ไคล์โบกมือปัด ๆ ก่อนจะเดินไปยังตู้ใบหนึ่ง และหยิบโหลกาแฟสำเร็จรูปออกมา เทผงเกือบหนึ่งในสี่ของโหลลงใส่แก้ว ปิดท้ายด้วยการเติมน้ำเพียงเล็กน้อย
เชี่ยอะไรวะน่ะ?
แน่ใจนะว่า…
“โอ้ะ ไม่เลวแฮะ”
ไคล์ทำเสียงจ๊อบแจ๊บ พลางจ้องมองผม
“อะไร?” เขายกแก้วกาแฟหลบมาใกล้ตัวเอง “อย่าบอกนะว่านายอยากได้ด้วย”
“ฉัน
