… โอเค”
ผมนึกย้อนไปถึงตอนที่ตัวเองเคยขโมยกาแฟของเขา
อย่าบอกนะว่า…
“ตอนนี้สถานการณ์มันค่อนข้างวุ่นวายเลยล่ะ”
“หือ?”
ผมมองหน้าไคล์ นึกว่าเขาจะไม่อยากพูดถึงมันเสียอีก
“มีเหตุเกิดขึ้นไม่ไกลจากที่นี่ และ… เอิ่ม ฉันโดนส่งไปตรวจสอบเรื่องนั้นน่ะ มันเป็นสถานการณ์ที่ค่อนข้างซับซ้อน ดูเหมือนจะเป็นตัวตนลำดับชั้นสูงอะไรทำนองนั้น เรายังไม่แน่ใจระดับของมัน แต่ก็แข็งแกร่งมาก ๆ เลยล่ะ”
“คำว่าแข็งแกร่งมาก ๆ นี่มันขนาดไหนล่ะ?”
“…นั่นแหละที่ฉันกำลังลำบากลำบนหาคำตอบอยู่”
ไคล์คลี่ยิ้มเจื่อนก่อนจะจิบกาแฟของเขา ส่งเสียงจ๊อบแจ๊บอีกครั้งแล้วพึมพำออกมา ‘ของดีจริง ๆ’
ไอ้คนบ้า
หมอนี่แม่งบ้าไปแล้วชัด ๆ
“จนถึงตอนนี้ เหยื่อทั้งหมดเป็นคนธรรมดา แต่ที่น่าเป็นห่วงกว่าคือพวกเรายังไม่พบอะไรเกี่ยวกับมันเลยเนี่ยแหละ มันเกือบจะเหมือนกับว่า… ไม่เคยมีตัวตนอยู่ตั้งแต่แรก ไม่ว่าจะทำยังไง เราก็ตรวจจับมันไม่ได้เลย”
เมื่อเห็นสีหน้าเคร่งขรึมซึ่งหาได้ยากจากไคล์ ผมก็รู้สึกหนักอึ้งในอกขึ้นมา
ขนาดเขายังทำหน้าแบบนี้ แสดงว่าเคสมันต้องอันตรายมากแน่นอน…
“อ่ะ ดูสิ”
ทันใดนั้นเอง ไคล์ก็ยื่นมือออกมาให้ผมดูโทรศัพท์ของเขา
นั่นคือตอนที่ผมเหลือบไปเห็นหน้าจอ ร่างกายของผมแข็งทื่อไปทั้งตัว
“นี่…”
ร่างหนึ่งซูบซีดราวกับมัมมี่ปร
