ใครกล้าพูดล่ะ?
ขงชิว “เกิดอะไรขึ้น ทำไมถึงเล่นเกมแล้วดูไม่มีความสุขล่ะ?”
เขามองไปที่เหลียงชิงฮวน “ตอนนี้คุณควรจะดีใจนะ ไม่ใช่แค่ห้านาที แต่พอเกมจบผมจะส่งพวกคุณไปพร้อมกัน มีคนเป็นเพื่อนบนเส้นทางสู่ปรโลก ก็จะได้ไม่เหงา”
เหลียงชิงฮวน “…”
จะดีกว่าถ้าจากไปอย่างรวดเร็วและไม่เจ็บปวด
ช่างทรมานจริง ๆ
แต่เมื่อคิดว่าเจียงเจินคงหนีความตายไปไม่พ้น เธอก็รู้สึกสมดุลในใจอย่างแปลก ๆ
ขงชิวตบมือ ดึงความสนใจของทุกคนกลับมา
“ทีนี้ เราจะมาเล่นเกมรอบที่สอง คราวนี้ใครจะเป็นคนเล่นล่ะ?”
สายตาของเขากวาดมองผ่านทุกคนทีละคน
ทุกคนล้วนก้มหน้าลง ไม่กล้าสบตากับเขา
ขงชิวรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย “ทำไมทุกคนถึงได้ไม่กระตือรือร้นกันแบบนี้ มันน่าสนุกมากไม่ใช่เหรอ?”
[เฮอะ ไปตายซะเถอะ]
[ถ้าคุณมาเล่นกับฉัน ฉันจะเลือกให้คุณตายทันที ตกลงไหม?]
[ฉันสิ้นหวังแล้ว แค่หวังว่าคู่สองคนพี่น้องแท้ ๆ จะไม่ต้องเผชิญหน้ากันก็พอ]
[แต่ว่า เธอคิดว่ามันเป็นไปได้เหรอ หากดูจากนิสัยของขงชิวที่เป็นแบบนั้นน่ะ?]
[พ่อเอ๊ย หน้าตาก็ดูเป็นคนปกติดี ทำไมจิตใจถึงได้ดำมืดนักนะ?]
…
และแล้ว ในวินาทีถัดมา สายตาของขงชิวก็จับจ้องไปที่จี๋เสี่ยวเสี่ยวนานเนิ่น ไม่ยอมละสายตาไปไหน
สายตาที่จ้องมองตรง ๆ แบบนั้น จี๋เสี่ยวเสี่ยวสังเกตเห็นตั้งแต่แรกแล้ว
แต่เธอไม่กล้าเงยหน้าขึ้นเลย เหงื่อบนหน้าผากแทบจะไหลลงมาปิดตาอยู่แล้ว
“จี๋เสี่ยวเสี่ยว” ขงชิวเรียกชื่อเธอ
ในหูของจี๋เสี่ยวเส
