ี่ยว เสียงนั้นไม่ต่างอะไรกับการตัดสินโทษประหาร
ขงชิวย่อตัวลง เงยหน้ามองเธอ “ไม่ต้องตื่นเต้น ผมจำได้ว่าคำถามสุดท้ายของผม คุณเป็นคนตอบใช่ไหม”
จี๋เสี่ยวเสี่ยวเหงื่อตกเหมือนฝน เธอจำไม่ได้เลยว่าตัวเองเคยตอบคำถามอะไรไปก่อนหน้านี้
ขงชิว “ถ้าอย่างนั้น ก็ให้นี่เป็นรางวัล สิทธิ์ในการตัดสินใจเลือกชีวิตในรอบที่สองนี้ ก็จะอยู่ในมือของคุณแล้วกัน เป็นไงล่ะ?”
แม้น้ำเสียงจะเหมือนกำลังถามความเห็น แต่ความหมายในประโยคนั้น ไม่จำเป็นต้องสงสัยเลย
เขามองดูเจียงเจินแล้วหันไปมองจี๋ซาง แกล้งทำท่าครุ่นคิด ก่อนจะพูดว่า “ไม่ต้องคิดแล้ว ก็เลือกคนนี้แหละ”
คนที่เขาชี้ ก็คือจี๋ซางนั่นเอง
[บ้าเอ๊ย ฉันก็บอกอยู่แล้ว ไอ้บ้านี่มันตั้งใจทำแบบนี้นี่หว่า]
[มาเร็วจังเลย โอ้แม่เจ้า]
[สิ่งที่ไม่อยากเห็นที่สุดก็เกิดขึ้นจริง ๆ ขงชิวนี่สมควรตายจริง ๆ]
[ถ้าเป็นอย่างนี้ รู้สึกว่าปกติจี๋เสี่ยวเสี่ยวค่อนข้างตามใจจี๋ซางนะ ไม่แน่ว่าเธออาจจะเลือกจี๋ซางก็ได้]
[ฉันก็คิดเหมือนกัน น้องชายจี๋ซางก็เป็นแบบคนที่ชอบออดอ้อนคนอื่น ส่วนจี๋เสี่ยวเสี่ยวก็เป็นพี่สาวแบบที่ชอบเป็นห่วงคนอื่น รู้สึกว่าความสัมพันธ์ของทั้งสองคนดีมาก]
[ใช่แล้ว ขงชิวนี่ทรมานคนเก่งจริง ๆ]
[เขาทั้งสองมีความสัมพันธ์ที่ดีหรือ? คุณแน่ใจหรือ?]
[คุณเรียกการที่จี๋ซางขี้เกียจไม่อยากไปทำงานว่าออดอ้อนงั้นหรือ?]
[ฉันรู้สึกว่ากลุ่มนี้ค่อนข้างจะน่าสงสัยนะ]
…
จี๋ซางเมื่อเห็นว่าขงชิวกำลังชี
