ท้ ๆ อีกแล้ว มีแต่ศัตรูเท่านั้น ไม่ตายก็อยู่ เลือกเอาสักอย่างสิ จี๋เสี่ยวเสี่ยว”
จี๋เสี่ยวเสี่ยวยังคงก้มหน้าอยู่ตลอดเวลา
“พี่ครับ อย่าฟังเขาพูดส่งเดชไปหน่อยเลย พ่อแม่ต้องหวังให้พวกเราอยู่ร่วมกันอย่างดีแน่นอน อย่าได้หลงเชื่อคำยุยงของเขาเลยนะครับ”
จี๋ซางรู้สึกร้อนรน
คนอื่นอาจไม่รู้ว่าจี๋เสี่ยวเสี่ยวคิดอะไรอยู่ แต่ไม่มีทางที่เขาจะไม่รู้
ถ้าปล่อยให้เธอเลือก เขาจะต้องตายอย่างแน่นอน
ยิ่งจี๋เสี่ยวเสี่ยวไม่พูดอะไร จี๋ซางก็ยิ่งรู้สึกกระวนกระวายใจจนแทบตาย
ส่วนขงชิวกลับไม่รู้สึกร้อนรนแต่อย่างใด เขาค่อย ๆ รอดูอยู่ข้าง ๆ อย่างไม่เร่งรีบ นี่คือสิ่งที่เขารอชื่นชม
ในที่สุดจี๋เสี่ยวเสี่ยวก็เงยหน้าขึ้น เธอดูสงบมากอย่างที่ไม่มีใครคาดคิด
เธอมองตาจี๋ซางแล้วถาม “แล้วนายอยากให้ฉันเลือกยังไงล่ะ?”
จี๋ซาง “เลือกอะไรกัน เราไม่ต้องหลงกลเขาหรอก”
เมื่อเห็นใบหน้าที่สงบนิ่งของจี๋เสี่ยวเสี่ยว จี๋ซางก็รู้ว่าจะเกิดเรื่องไม่ดีขึ้นแน่
‘แย่แล้ว จี๋เสี่ยวเสี่ยวจะต้องไม่ปล่อยเขาไปแน่นอน’
ขงชิว “ผมไม่ได้ยุยงอะไรทั้งนั้นนะ ผมแค่ให้ตัวเลือกกับพวกคุณ ส่วนใครจะตาย ใครจะรอด มันก็ขึ้นอยู่กับพวกคุณเอง”
เขาพูดจบลงไม่ทันไร จี๋เสี่ยวเสี่ยวก็ตอบทันทีโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย “ฉันเลือกตัวเอง”
[??? ]
[ทำไมทั้งสองคนนี้ไม่มีใครลังเลเลยนะ]
[แค่ห้านาทีเอง พวกคุณน่าจะลำบากใจสักหน่อย แสแสร้งทำเป็นลำบากใจบ้างไม่ได้หรือไง?]
[เจอแบบนี้แล้วก็ได้แต่
