ไม่มีใครกล้าตอบรับ
“คราวนี้ก็ถึงเวลาที่ต้องเล่นเกมกับพวกคุณแล้ว เมื่อกี้ทุกคนเพลิดเพลินกันอยู่ใช่ไหม? พวกคุณตั้งกฎทุกอย่างเอง แต่ตอนนี้ถึงเวลาที่ผมจะตั้งกฎเองบ้างแล้ว”
คำชักชวนนี้ช่างน่าพิศวงอย่างยิ่ง
“ก่อนอื่นเลย ผมขอแนะนำกฎของเกมนี้ก่อน เกมชื่อว่า ‘ความกรุณา’ อย่างที่ทุกคนรู้กันดี ความกรุณาก็คือการมีน้ำใจต่อผู้อื่น คิดถึงความรู้สึกของคนอื่น เอาใจเขามาใส่ใจเรา”
“แต่ในเกมนี้ ความกรุณาคือการมอบโอกาสให้ผู้อื่นมีชีวิตอยู่ต่อไป”
[โอ้แม่เจ้า ฉันมีลางสังหรณ์ไม่ดีขึ้นมาแล้ว]
[เล่นเกมบ้าอะไรกัน นี่มันเหมือนจุดเริ่มต้นของนิยายสยองขวัญชัด ๆ]
[อย่าพูดอีกเลย ฉันกลัวแล้ว!]
“ผมอยู่ในป่าคนเดียวมานาน มันน่าเบื่อมาก ผมชอบเล่นเกม แต่ที่นี่ไม่มีใคร ผมเลยต้องเล่นกับสัตว์เล็ก ๆ”
“ผมชอบเล่นเกมอย่างหนึ่ง ผมจะต้อนพวกมันมาอยู่รวมกัน แล้วดูพวกมันฆ่ากันเอง ตัวสุดท้ายที่รอดชีวิต จะเป็นผู้ชนะในเกม แล้วผมจะให้รางวัลมันด้วยการอนุญาตให้มีชีวิตอยู่ต่อไป”
ผู้ชมทั้งหลายเข้าใจแล้ว
[คุณเรียกสิ่งนี้ว่าเกมเหรอ? เป็นคุณที่ป่วยหรือผมกันแน่]
[นายทำบ้าอะไรตรงนี้ ฝึกเล่นไสยศาสตร์งั้นเหรอ?]
[ไม่น่าแปลกใจที่พวกสัตว์ต่าง ๆ ฟังคำสั่งเขา ที่แท้ก็เพราะพวกมันกลัวเขานั่นแหละ โอ้พระเจ้า]
[โหดร้ายจริง ๆ นี่ยังเป็นคนอยู่รึเปล่าเนี่ย]
[โอ้โฮ อย่าบอกนะว่า ตอนนี้นายกำลังจะเล่นเกมแบบนี้กับคนอื่นอีก]
…
ความคิดเห็นของผู้ชมนั้นแม่นยำมาก
“แต่ส
