วิญญาณผู้พิทักษ์เดินมาทางพวกเขา
หนิงหนิงเห็นชัดว่ามันเหมือนกำลังเรียกพวกเขาอยู่
แต่จ้าวฉี่หมิงยังไม่สามารถปล่อยวางความระแวดระวังได้อย่างสิ้นเชิง “มันกำลังทำอะไรน่ะ?”
หนิงหนิงตอบด้วยความมั่นใจ “มันกำลังเรียกเราอยู่”
จ้าวฉี่หมิง “คุณรู้ได้ยังไง? อย่าบอกนะว่าคุณเข้าใจภาษาของมัน?”
เขาได้ชมการถ่ายทอดสด และเขาก็เริ่มรู้สึกสงสัยบ้างแล้ว
ตอนนี้หลังจากที่ได้เจอเรื่องของขงชิว เขายิ่งสงสัยมากขึ้น
หนิงหนิง “ฉันสามารถเข้าใจได้จริง ๆ”
เธอเดินไปหาหมาป่า
“ถ้าไม่เชื่อ คุณก็พาคนไปเองเถอะ”
‘ไปเองเหรอ?’
พวกเขาคิดว่า หากตนเองอยู่ห่างจากหมาป่าไปแค่ครึ่งก้าว พวกเขาก็จะถึงจุดจบแน่
ทางไหนก็ตายทั้งนั้น
จ้าวฉี่หมิงจึงกัดฟันตัดสินใจเดินตามหนิงหนิงไป
การอยู่ใกล้สัตว์ป่าที่ตัวใหญ่ขนาดนี้ ในใจก็ยังรู้สึกกลัวอยู่บ้าง
ซูเจาจับแขนของหนิงหนิงแน่น
ทว่าหนิงหนิงกลับดูสงบ เดินเข้าไปหยุดอยู่ตรงหน้าของหมาป่า
เธอพยักหน้าให้หมาป่า
หมาป่าก้มหัวลง ทำเอาลูกศิษย์ของตระกูลจ้าวตกใจรีบหลบไปอยู่ข้างหลังหนิงหนิงกันเป็นแถว
แต่หมาป่าก็เพียงแค่มองพวกเขาแวบหนึ่ง จากนั้นมันก็เดินไปข้างหน้าต่อไป
จ้าวฉี่หมิงเพิ่งจะถอนหายใจอย่างโล่งอก
ซูเจาเยาะเย้ยอย่างไม่ปรานี “ถ้าใจคุณแคบก็จะมองทุกอย่างเล็กไปหมด”
จ้าวฉี่หมิงถูกเสียดสีจนพูดอะไรไม่ออกเลยสักคำ
หนิงหนิง “ตามมา”
ทุกคนจึงเดินตามวิญญาณผู้พิทักษ์ไป
ตลอดทางที่เดินมา มีดอกฮิกันบานะบานอยู่ทุกที่
ทั้
