ยูริชี้ไปยังดอกกุหลาบที่เกลื่อนเต็มพื้น “พี่สาวดูสิ พี่ชอบดอกกุหลาบมากที่สุดใช่ไหม พวกนี้ทั้งหมดเป็นสิ่งที่ผมเตรียมไว้ให้พี่ หลังจากพี่ตาย ผมจะฝังพี่ไว้ในพระราชวังคริสตัลใต้ทุ่งกุหลาบ ในพระราชวังก็จะมีแต่ดอกกุหลาบเต็มไปหมด พี่ต้องชอบแน่นอน”
หลังจากแก้ไขความกังวลในใจที่มีมาตลอด ดวงตาของเขาก็อ่อนโยนลงมาก เขามองไปที่หนิงหนิง
“พอจัดการพี่สาวเรียบร้อยแล้ว ผมจะไปหาคุณ เราจะอยู่ด้วยกันตลอดไป”
‘อยู่ด้วยกันตลอดไป’ เขาพูดซ้ำ ๆ อีกหลายครั้ง
มันเหมือนกับเป็นคำสาปอย่างหนึ่ง
“แต่ฉันไม่อยากตายไปพร้อมกับนายหรอก” หนิงหนิงที่ตกอยู่ในอิทธิพลของภาพมายาปฏิเสธยูริอีกครั้ง
“ทำไม!”
ในภาพมายา ปฏิกิริยาของเด็กหนุ่มก็เหมือนกับความโกรธเกรี้ยวในความเป็นจริงไม่มีผิด
“คุณชอบคนพวกนั้นมากกว่าผมจริง ๆ ใช่ไหม!”
เขาแสดงอาการคลุ้มคลั่ง ตะโกนใส่หนิงหนิงด้วยน้ำเสียงโกรธเกรี้ยว
หนิงหนิง “ไม่มีเหตุผลอะไรหรอก ฉันแค่ไม่อยากตายเท่านั้นเอง”
เธอไม่เข้าใจการกระทำของยูริ เมื่อชอบใครสักคน ทำไมต้องตายไปด้วยกัน ไม่ใช่ควรหวังให้อีกฝ่ายมีชีวิตที่ดีขึ้นหรือ
ที่สำคัญกว่านั้น ทุกอย่างที่เธอพูดล้วนเป็นความจริง
เธอไม่อยากตาย
ยูริยิ้มเล็กน้อย “แต่ว่า สิ่งที่พี่สาวพูดนั้นไม่นับหรอก”
หนิงหนิง “ไม่ มันจะเป็นไปตามที่ฉันบอก”
นี่จึงเป็นเหตุผลที่ทำให้เธอมาถึงโลกใบนี้
“ไม่หรอก มันขึ้นอยู่กับผม” ยูริพูดอย่างดื้อรั้น
ตะปูเงินยาวค่อย ๆ จมลงทีละนิ้ว แ
