ทงเข้าไปในร่างของหนิงหนิง
‘เจ็บ’ นั่นคือสิ่งที่หญิงสาวรู้สึกเป็นอย่างแรก และความเจ็บปวดนี้ยังมากขึ้นเรื่อย ๆ
‘ทำไมภาพมายาถึงได้เจ็บขนาดนี้?’
หนิงหนิงเจ็บจนพูดไม่ออก
ส่วนยูริยังคงหัวเราะอยู่
“วางใจเถอะ พี่สาว ผมจะรีบมาอยู่เป็นเพื่อนคุณเร็ว ๆ นี้”
ในสายตาของหนิงหนิง ร่างของเขาดูพร่ามัวไปหมด เธอมองเห็นแค่รอยยิ้มของเขา ยิ่งมองก็ยิ่งเห็นถึงความโหดร้าย
‘ทำไมกัน’
เธอดูเหมือนจะไม่เคยเข้าใจยูริอย่างแท้จริง
เป็นเพราะตัวเธอเองที่หยิ่งผยองเกินไป เชื่อว่าตัวเองสามารถมองทะลุใจคน
ไม่คิดว่า กลับจะพลาดท่าอย่างหนักให้กับคนที่ใกล้ชิดที่สุด
ความจริงแล้ว เธอไม่เข้าใจอะไรเลยสักอย่าง
เธอไม่เข้าใจยูริและไม่เข้าใจตัวเองด้วย
ทำไมกันนะ ทั้ง ๆ ที่บอกตัวเองแล้วว่าไม่สนใจอีกแล้ว
เธอทิ้งยูริไปนานแล้ว ทำไมถึงยังเข้ามาในโลกภาพมายานี้อีก
บางครั้งหนิงหนิงก็รู้สึกว่า ทุกอย่างในโลกนี้ตอนนี้เป็นเพียงความฝันของเธอ
ไม่อย่างนั้น ทำไมเธอถึงนึกถึงยูริบ่อย ๆ นึกถึงช่วงเวลาก่อนตายแบบนี้
เธอถูกกักขังอยู่กับที่ตลอดเวลาใช่หรือไม่
ทุกอย่างเป็นเพียงความเพ้อฝันของเธอ
ตอนนี้ เธอกลับมาอีกครั้งในที่สุด
น่าจะเป็นแบบนั้น
ไม่อย่างนั้น จะเข้าไปในภาพมายานี้ได้อย่างไร
เธอปล่อยวางเรื่องราวในอดีตไปหมดแล้วตั้งนานแล้วชัด ๆ
เธอไม่ใช่หนิงหนิง แต่เป็นแม่มดแห่งหนามต่างหาก
ความเจ็บปวดทวีความรุนแรงขึ้น หนิงหนิงรู้สึกมึนงงและหนักศีรษะ
‘อยากนอนจัง’
ที่
