แท้ความง่วงเป็นความรู้สึกแบบนี้นี่เอง
เธอหรี่ตามองออกไป
รู้สึกเหมือนมีเสียงบางอย่างดังแว่วมา
“หนิงหนิง ตื่นเถอะ!”
“หนิงหนิง…”
มีใครกำลังเรียกเธออยู่
เสียงนี้ดูเร่งรีบมาก
‘เป็นวาเซียหรือว่ามอร์ต้ากันนะ?’
แต่ดูเหมือนจะไม่ใช่
“ตื่นเถอะ ตื่นเถอะ หนิงหนิง!”
มันเป็นเสียงของเด็กผู้ชายคนหนึ่ง ที่ฟังดูคุ้นเคย
สมองของเธอปรากฏภาพร่างของบุคคลหนึ่ง
เขาแตกต่างจากยูริ เงียบขรึมและไม่ค่อยพูด
แต่การแสดงออกทางอารมณ์ของเขากลับตรงไปตรงมา
เมื่อมีความสุขก็จะยิ้ม เมื่อไม่พอใจก็จะแกล้งทำเป็นไม่สนใจคนอื่น
เข้าใจง่ายมาก
ตอนแรกเธอคิดว่าสิ่งเหล่านี้ก็เป็นเพียงแค่ภาพลวงตาภายนอกเท่านั้น
ทว่าเขากลับเป็นแบบนี้ตลอดเวลา เป็คนที่เข้าใจง่ายจริง ๆ
จากดวงตาของเขา เธอสามารถมองเห็นได้ว่าเขาต้องการอะไร
‘ใช่แล้ว เขาชื่อ——’
“หนิงหนิง! ตื่นสิ! พวกเราต้องออกไปข้างนอก!”
เธอรู้สึกถึงสัมผัสอุ่น ๆ บนไหล่
‘ใช่แล้ว’ เธอนึกขึ้นได้
‘เขาชื่อหนิงเหนียน’
หนิงหนิงลืมตาขึ้นทันที
ภาพมายาเลือนหายไป ในช่วงเวลาสุดท้าย หนิงหนิงมองเห็นยูริยิ้มให้เธอ
“ผมจะหาคุณให้เจอ”
ยังคงเป็นป่าแห่งเดิม และยังคงเป็นคนกลุ่มเดิม
ส่วนหมอกหนาได้สลายไปแล้ว
หนิงเหนียนกำลังจับไหล่ของเธอไว้ เมื่อเห็นเธอลืมตาขึ้น เขาก็โบกมือไปมาตรงหน้าเธอ
“ตื่นแล้วเหรอ”
หนิงหนิงพยักหน้า
หนิงเหนียน “ฉันเป็นใคร?”
หนิงหนิง “…”
“หนิงเหนียน”
หนิงเหนียนถอนหายใจอย่างโล่งอก
จ้าวฉี่หมิงกอดแขนตั
