เป็นวิญญาณผู้พิทักษ์จริง ๆ?’
ขณะที่กำลังคิดอยู่นั้น ก็ได้ยินเสียงฝีเท้าวุ่นวายดังมาจากด้านหลัง
ทุกคนหันกลับพร้อมกัน
เห็นหมาป่าที่เพิ่งพูดถึงเมื่อครู่ ยืนเงียบ ๆ อยู่ด้านหลังของพวกเขา ดวงตาสีทองคู่นั้นก็กำลังมองมาที่พวกเขา
คนกลุ่มหนึ่งของตระกูลจ้าวรู้สึกกลัวอยู่ในใจ พวกเขาถอยหลังไปเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว
จ้าวฉี่หมิงอยู่ในสถานะเตรียมพร้อมแล้ว
ซูเจาร้องอุทาน “ดูข้างหลังมันสิ!”
ทุกคนมองเห็นแล้ว มันน่าจะมาจากทางนั้น
ด้านหลังของมัน มีทางเดินเล็ก ๆ ที่สะอาดเรียบร้อยมาก
แตกต่างจากดอกฮิกันบานะสีแดงที่บานหนาแน่นอยู่โดยรอบ
บนเส้นทางนั้น สะอาดเอี่ยม ไม่มีดอกไม้ให้เห็นแม้แต่ดอกเดียวเลย
ดอกฮิกันบานะรอบ ๆ ตัวหมาป่าทั้งหมดก้มหัวลง หุบดอกไว้
ซูเจาถามด้วยความสงสัย “เกิดอะไรขึ้นน่ะ?”
หนิงหนิง “ขโมยที่ บุกรุกที่ดินของคนอื่น เมื่อเจอเจ้าของตัวจริง ย่อมต้องกลัวเป็นธรรมดา”
ราวกับเป็นการยืนยันคำพูดของเธอ หมาป่าก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว
ดอกฮิกันบานะสีแดงที่อยู่ตรงหน้ามัน ได้แต่มองดูเขาอย่างช่วยไม่ได้ ก่อนจะด่วนหดตัวลงใต้ดินอย่างรวดเร็วและหายไป
ดอกไม้ที่อยู่รอบ ๆ ก็รีบหุบกลีบดอกแล้วกระจายตัวออกไปทุกทิศทางอย่างรวดเร็ว
ไม่นานนัก ทางเดินใต้เท้าของมันก็กลายเป็นพื้นที่สะอาดอีกครั้ง
มันเดินไปข้างหน้าสองสามก้าว แล้วหยุดลงอีกครั้ง
คนจากตระกูลจ้าวถอยหลังด้วยความตกใจ
หนิงหนิง “ถ้าพวกคุณถอยต่อไป ก็จะออกนอกขอบเขตการป้องกันข
