เงามืดตกลงมาจากด้านบน หนิงหนิงชะงักฝีเท้า
“พี่สาว ทำไมถึงหยุดเดินล่ะ?”
น้ำเสียงของเด็กหนุ่มมีความอ่อนโยนที่เป็นเอกลักษณ์ มักทำให้คนรู้สึกเอ็นดูโดยไม่รู้ตัว
มือที่จับแขนของเธอกระชับแน่นขึ้น
“ทำไมพี่สาวถึงไม่หันมามองผมล่ะ?”
หนิงหนิงค่อย ๆ หันหน้าไป เด็กหนุ่มผมดำตาสีฟ้า สูงกว่าเธอหนึ่งช่วงศีรษะ กำลังเงยหน้าขึ้น บังแสงแดดให้เธอเกือบครึ่งหนึ่ง
ภายใต้แสงแดด ผิวของเด็กหนุ่มซีดขาวเกินไป ขาวจนแทบจะโปร่งใส
คิ้วและดวงตาโค้งเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยว มองเธอด้วยรอยยิ้มตาหยี
“ในที่สุดคุณก็ยอมมองผมเสียที”
แขนของเธอถูกจับจนเจ็บ ความเย็นเฉียบแทงทะลุถึงกระดูก
หนิงหนิงพูดอย่างใจเย็นว่า “ปล่อยฉัน”
เด็กหนุ่มไม่ปล่อย แต่กลับจับแน่นขึ้น
“ไม่ปล่อย” เด็กหนุ่มพูดอย่างดื้อรั้น
ดวงตาสีฟ้าใสของเขา ดูเหมือนจะดึงดูดคนให้จมลงไป
หนิงหนิงไม่ได้ลืมตา เธอออกแรงดึงมือของตัวเองกลับมา ข้อมือของเธอเป็นรอยช้ำสีม่วงแล้ว
เธอไม่ได้หยุดอยู่ที่นั่น แต่หันหลังเดินจากไปทันที
เธอรู้ว่านี่เป็นเพียงภาพลวงตา
ตอนนี้เป็นเวลากลางวัน แสงแดดกำลังสาดส่องเต็มที่
เป็นไปไม่ได้ที่ยูริจะปรากฏตัวอยู่ที่นี่
ทว่าเพิ่งจะเดินไปได้สองก้าว ตรงหน้าก็ถูกขวางอีกแล้ว
ดวงตาที่ยิ้มแย้มของเด็กหนุ่มหายไป เขาจ้องมองหนิงหนิงเขม็ง
“ทำไมถึงทิ้งผมอีกล่ะ ไม่ใช่สัญญากันแล้วเหรอว่าจะอยู่เคียงข้างผมตลอดไป?”
น้ำเสียงของเด็กหนุ่มแฝงไปด้วยความสะอื้น
“ทำไมคุณถึงทิ้งผมไป?”
เข
