[ถ้าเรื่องนี้เป็นเรื่องจริง นี่ถือเป็นการทำลายป่าไหม สามารถติดคุกได้เลยใช่ไหม?]
[หนิงหนิงไม่ใช่เหรอที่ห่วงเรื่องอิทธิพลของตัวเองในฐานะบุคคลสาธารณะมากที่สุด เธอไม่เคยคิดถึงเรื่องนี้บ้างหรือไง?]
[ห่วงบ้าอะไร ก็แค่แสร้งทำเป็นห่วงเท่านั้นแหละ ถ้าห่วงจริง ๆ ก็คงไม่ไปทำเรื่องลับหลังอย่างการลักพาตัวคนแบบนี้หรอก]
[ทำไมฉันรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้องล่ะ นี่มันแค่การแสดงจริง ๆ เหรอ?]
…
บรรดาแขกผู้ถูกมัดไว้ไม่ได้มองโลกในแง่ดีเหมือนกับผู้ชม
จากมุมมองของพวกเขา พวกเขาสามารถมองเห็นได้ชัดเจนว่า รากของดอกฮิกันบานะ ทะลุผ่านลำต้นของต้นไม้และยึดเกาะเข้าไปอย่างมั่นคง
นี่ไม่ใช่สิ่งที่พืชธรรมดาจะสามารถทำได้เลย
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะพวกเขาคิดไปเองหรือไม่ ทว่าดอกไม้เหล่านี้ดูเหมือนกำลังสัมผัสแขนของพวกเขาอยู่ พวกเขารู้สึกถึงการสัมผัสนั้น แต่เมื่อมองอย่างละเอียดกลับพบว่าไม่มีอะไรเลย
‘เป็นเพราะลมหรือ? แต่ความจริงแล้วไม่มีลมเลย’
ขงชิว “ไม่ใช่ความเข้าใจผิดหรอก พวกมันกำลังประเมินว่าพวกคุณมีคุณสมบัติเหมาะสมที่จะเป็นอาหารหรือไม่”
เจียงเจินทนไม่ไหวแล้ว เธอระเบิดอารมณ์ออกมาด้วยเสียงร้องดังลั่น “ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้! รีบปล่อยฉันเดี๋ยวนี้!”
ขงชิว “ขอเตือนสักหน่อยนะ ยิ่งคุณขยับมากเท่าไร พวกมันก็จะยิ่งสนใจคุณมากขึ้นเท่านั้น”
เพราะว่า ยิ่งเป็นสิ่งมีชีวิตที่มีชีวิตชีวา ก็ยิ่งเป็นที่ชื่นชอบของสิ่งไม่มีชีวิต
เจียงเจินหยุดส่งเสียง
