ซูเจาโกรธมาก “คุณด่าฉันทำไม?”
หนิงหนิงไม่เปลี่ยนสีหน้า “ฉันไม่ได้ด่าคุณ ที่ฉันหมายถึงก็คือ ถึงแม้คุณจะกินอีกผลไม้อีกร้อยผลก็เท่ากับคุณไม่ได้กินอะไรเลย”
ซูเจา “???”
อะไรกันเนี่ย?
ผู้ชมก็งุนงงเช่นกัน พวกเขาไม่เข้าใจเลยว่าเธอพูดอะไร
ทำไมถึงบอกว่าต่อให้กิน ก็เหมือนไม่ได้กินอะไรเลย
[หมายความว่าอะไร ฉันไม่เข้าใจ]
[ในเวลาแบบนี้ อย่ามัวแต่พูดเป็นปริศนาสิ!]
ซูเจาก็ถามว่า “หมายความว่าอะไร?”
หนิงหนิงอธิบายอย่างใจเย็น “ฉันบอกไปแล้วไง ทั้งหมดนี้เป็นแค่ภาพมายา จะมีผลไม้มาจากไหนล่ะ”
“หืม???”
[ฮะ? ทำไมย้อนกลับมาที่คำถามเกี่ยวกับภาพมายาอีกแล้ว ฉันก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดี?]
[ทำไมฉันยังไม่เข้าใจอยู่เนี่ย]
[โง่! เพราะมันคือภาพมายา ดังนั้นทุกอย่างที่เห็นล้วนเป็นของปลอม นั่นเป็นเหตุผลที่หนิงหนิงถึงได้บอกว่าถึงแม้ซูเจาจะกินไปตั้งร้อยอย่าง เธอก็เหมือนไม่ได้กินอะไรเลย]
[เฮ้ย! ที่แท้มันมีความหมายแบบนี้นี่เอง ที่แท้เหตุผลที่หนิงหนิงถามว่าหิวหรือเปล่าก็เพราะแบบนี้นี่เอง]
ซูเจาเป็นคนฉลาด เข้าใจทันทีว่า “คุณหมายความว่า ผลไม้ที่ฉันกิน จริง ๆ แล้วมันไม่ได้มีอยู่จริง เป็นเพียงผลผลิตของภาพมายาใช่ไหม?”
หนิงเหนียนคิดอย่างละเอียดแล้ว ดูเหมือนว่าจะเป็นอย่างนั้น
ทุกครั้งที่เขากินผลผลิตจากในป่า เขามักจะรู้สึกหิว และไม่มีความรู้สึกอิ่มเลย
เขาคิดมาตลอดว่าเป็นเพราะการใช้พลังงานมากไป
แต่ที่แท้เป็นเพราะเหตุผลนี้นี่เอง
เขาถาม “นี่
