คือเหตุผลที่ผมกินอะไรไปแล้วยังรู้สึกหิวอยู่ใช่ไหม?”
หนิงหนิง “ใช่”
ซูเจา “ไม่น่าแปลกใจเลย ที่เธอคอยถามพวกเราว่าหิวหรือเปล่า ที่แท้ก็เพราะเรื่องนี้นี่เอง?”
หนิงหนิงเริ่มถามพวกเขาตั้งแต่วันแรกแล้ว ที่แท้เธอก็สงสัยมาตั้งแต่เนิ่น ๆ
หนิงหนิง “ก็เป็นอย่างนั้นแหละ”
บางคนในหมู่ผู้ชมก็สังเกตเห็นแล้วเช่นกัน
[ฉันจำได้ว่าหนิงหนิงถามคำถามนี้กับซูเจาและหนิงเหนียนตั้งแต่เนิ่น ๆ แล้ว]
[หนิงหนิงจะถามคำถามนี้ทุกครั้งที่ว่าง จนฉันนึกว่าเธออยากกินเองแต่ไม่กล้าบอก]
[ไม่น่าแปลกใจที่หนิงหนิงไปขออาหารจากทีมกู้ภัย เพราะในป่ามีแต่ของปลอม ต้องหาของจริงมากินเพื่อให้อิ่มท้องสินะ]
[เดี๋ยวก่อน ถ้าเป็นอย่างนั้น ทีมของเจียงเจินจะไม่หิวมากหรือ ดูเหมือนพวกเขาจะกินแต่อาหารที่ขงชิวหามาให้ตลอด]
[น่ากลัวจริง ๆ ถ้ามันไม่มีอยู่ก็ยังดี แต่ที่น่ากลัวคือมันอาจเป็นสิ่งที่ไม่สะอาด]
ซูเจาดูเหมือนจะเชื่อโดยไม่สงสัยเลยแม้แต่น้อย เธอรู้สึกเสียดายเล็กน้อย “ทั้งที่มันอร่อยมากแท้ ๆ”
หนิงหนิง “ที่เธอรู้สึกว่ามันอร่อย ก็เพราะฉันบอกเธอว่ามันอร่อย ก่อนที่เธอจะกิน เธอก็มีความรู้สึกพื้นฐานไปแล้ว เพราะงั้นเธอถึงรู้สึกว่ามันอร่อย จริง ๆ แล้วสิ่งที่เธอกินก็คือความทรงจำของเธอเท่านั้น”
ซูเจารู้สึกเข้าใจขึ้นมาบ้าง ตอนที่เธอกินของตอนเช้า เธอก็นึกถึงอาหารอร่อย ๆ ที่เคยกินมาก่อนจริง ๆ
เดี๋ยวก่อน
ซูเจา “เมื่อก่อนที่ผลไม้ที่ฉันกินรสชาติไม่อร่อยก็เป็น
