เพราะสาเหตุเกี่ยวกับความทรงจำด้วยเหรอ?”
หนิงหนิงพยักหน้า
ซูเจานึกถึงแอปเปิลลูกนั้น
ทุกครั้งที่เธอเห็นอาหาร สิ่งแรกที่เธอนึกถึงก็คือ เมื่อเธอไม่ใช่มนุษย์อีกต่อไป ไม่ว่าจะกินอะไรที่อร่อยแค่ไหนก็รู้สึกกลืนไม่ลง
ดังนั้นเมื่อเห็นแอปเปิล เธอก็นึกถึงแต่ความไม่อร่อยของมัน รสชาติเหมือนกับการเคี้ยวขี้ผึ้งที่ไร้รสชาติ
หนิงหนิง “หากความประทับใจแรกก็คือไม่อร่อย พอเข้าปากก็ไม่อร่อยจริง ๆ ส่วนหนิงเหนียนเขาน่าจะมีความประทับใจที่ดีกับแอปเปิล”
หนิงเหนียน “ที่เคยกินมาก่อนหน้านี้ก็อร่อยทั้งนั้น”
[นี่เป็นเหตุผลว่าทำไมผลไม้จากต้นเดียวกัน หนิงเหนียนกับซูเจาถึงมีปฏิกิริยาที่แตกต่างกันโดยสิ้นเชิง?]
[ถ้าพูดแบบนี้ แสดงว่าฉันเข้าใจผิดซูเจาไปหรือ? เธอไม่ได้ตั้งใจหาเรื่อง แต่รู้สึกว่ามันไม่อร่อยจริง ๆ?]
[ถ้าอย่างนั้นซูเจาก็โชคร้ายมากเลย เธอเคยกินผลไม้ที่ไม่อร่อยมากี่ครั้งกัน ถึงได้มีความประทับใจที่ไม่ดีกับผลไม้พวกนี้ขนาดนี้]
[นี่มันภาพมายามหัศจรรย์จริง ๆหนิงหนิงรู้ได้ยังไงกันว่าที่นี่เป็น ภาพมายา]
…
ซูเจาเข้าใจแล้ว เธอรู้สึกเสียใจมาก “ถ้ารู้แต่แรก ฉันคงขอให้ยังมีชีวิตอยู่…”
ประโยคหนึ่งถูกตัดขาดกะทันหัน
เธอเกือบจะหลุดปากไปแล้ว แต่เมื่อซูเจาพบว่าหนิงหนิงกำลังมองเธออยู่ เธอจึงปิดปากอย่างรวดเร็ว
เมื่อเห็นพวกเขากำลังสนทนากันอย่างออกรสชาติ ผู้ชมบางคนดูแล้วรู้สึกงุนงงอยู่บ้าง
[เดี๋ยวก่อน ทำไมพอหนิงหนิงพูดแล้วพวกคุณก็เ
