ชื่อกันหมดล่ะ เรื่องหิวหรือไม่หิวมันเป็นเรื่องที่ขึ้นอยู่กับความรู้สึกส่วนตัว บางครั้งเราไม่ได้หิวเลย แต่พอมีคนถามกลับรู้สึกหิวขึ้นมาทันที]
[ที่แท้ก็ไม่ใช่แค่ฉันคนเดียวที่เป็นแบบนี้ ฉันนึกว่ามีแค่ฉันคนเดียวซะอีก]
[การตัดสินแค่ว่าหิวหรือไม่หิว คำตอบนี้มันดูจะฝืนเกินไปหน่อย]
จ้าวฉี่หมิงก็รู้สึกแบบนั้นเหมือนกัน เขาพูดว่า “เหตุผลนี้ฟังดูขัด ๆ หน่อย นี่อาจเป็นแค่ความรู้สึกของพวกคุณเองนะ”
หนิงเหนียนพูดแทรกขึ้นมาทันที “เมื่อก่อนตอนอยู่ในป่าอีกแห่งหนึ่ง พวกเราก็เคยกินของที่นั่น แต่อาหารที่นั่นก็ทำให้อิ่มท้องได้”
หนิงหนิง “นี่คือสิ่งที่ฉันพูดไง ครึ่งหนึ่งเป็นภาพมายาส่วนอีกด้านเป็นปกติ ถ้าฉันเดาไม่ผิด พื้นที่ตรงนั้นน่าจะเป็นอาณาเขตของวิญญาณผู้พิทักษ์”
จ้าวฉี่หมิงมีข้อสงสัยอีก “ถ้ามันเป็นอาณาเขตของวิญญาณผู้พิทักษ์ แล้วทำไมมันถึงมาปรากฏที่นี่ล่ะ”
หนิงหนิง “คำถามนั้นต้องไปถามทีมงานรายการนะคะ”
เจียงซั่วที่กำลังตั้งใจฟังอยู่ “???”
เกิดอะไรขึ้น ทีมงานรายการทำอะไรเหรอ?
เจียงซั่วตกใจมาก
‘ทั้งหมดนี้เป็นความผิดของเขาใช่ไหม เขาเหมือนมองเห็นจุดจบของอาชีพตัวเองแล้ว’
หนิงหนิง “น่าจะเป็นเพราะสัตว์ปีกที่ทีมงานรายการปล่อยเข้ามานั่นแหละ”
เดิมทีป่าสมบูรณ์ถูกแบ่งออกเป็นสองส่วน แต่สัตว์ต่าง ๆ ไม่สามารถหาอาหารได้ในภาพมายา พวกมันก็เลยต้องอพยพไปยังเขตพื้นที่ปกติ
เมื่ออาหารลดลง การแข่งขันเพื่อความอยู่รอดจึงรุนแรงขึ้
