ากเป็นพิเศษ
ทว่าตั้งแต่หนิงหนิงนำอาหารกลับมาจากทีมกู้ภัย สถานการณ์ก็ดีขึ้นมาก
ดูเหมือนการเอาชีวิตรอดในป่าจะไม่ใช่เรื่องง่ายเลย
ซูเจาตะโกนเสียงดัง “หิวมาก!”
มันไม่ใช่ข้าว ยิ่งไปกว่านั้นคือมันเป็นอาหารสำเร็จรูปกองหนึ่งที่หนิงหนิงนำกลับมาจากทีมกู้ภัย
หนิงหนิงจึงออกไปเป็นพิเศษ เพื่อเด็ดผลไม้บางอย่างมาให้เธอ ให้เธอกินคนเดียวเท่านั้น และยังบอกอีกว่าตัวเองได้ลองชิมแล้ว มันหวานและอร่อยมาก
สิ่งนี้ทำให้ซูเจารู้สึกประหลาดใจที่ได้รับการเอาใจเช่นนี้ เนื่องจากสงสัยว่าอาจจะมีกับดักบางอย่าง
แต่เธอก็รวบรวมความกล้าลองชิม และพบว่ามันอร่อยจริง ๆ
เป็นความรู้สึกที่เธอไม่ได้สัมผัสมานานแล้ว
ราวกับว่าเธอได้พบกับความสุขอีกครั้ง เหมือนตอนที่ยังเป็นมนุษย์และสามารถกินอาหารอร่อยหลากหลายได้
ไม่มีความรู้สึกคลื่นไส้เลยแม้แต่น้อย ซูเจากินไปเจ็ดแปดลูกในคราวเดียว
จึงรู้ตัวว่ากินไม่ได้อีกแล้ว ถ้ากินอีกก็จะทำลายบุคลิกตัวละครตัวเองแล้ว
ซูเจาอิ่มในที่สุด
แต่ไม่นานก็หิวอีก
การไม่พึ่งเลือด แต่พึ่งผลไม้พวกนี้ ถึงแม้จะอิ่มแต่ก็อยู่ไม่ได้นาน
แต่ครั้งนี้เวลาก็สั้นไปหน่อย
ไม่รู้ว่าเพราะวิ่งไม่หยุดในป่า และใช้พลังงานเยอะ จึงทำให้หิวง่ายหรือเปล่า
อย่างไรก็ตาม ตั้งแต่เข้าป่ามาซูเจาแทบจะไม่ได้กินอิ่มเลย
ยังดีที่ไม่ใช่มนุษย์แล้ว จึงไม่ตายเพราะความหิว
ซูเจา “คุณจะให้อะไรฉันกินหรือ อย่างผลไม้เมื่อตอนเช้านั้นรึเปล่า ฉันอยากกินอีก”
[ฉัน
