หนิงหนิงอยู่ด้วย เรื่องคงไม่ใหญ่โต แล้วเธอกลับบอกว่าเธอทำไม่ได้เหรอ?]
[ใช่ นี่มันแค่หมอกไม่ใช่เหรอ ก็แค่หนากว่าหมอกทั่วไปหน่อยเท่านั้น]
[ฉันคิดว่า หมอกนี่คงเป็นฝีมือของขงชิวที่ตั้งใจสร้างขึ้นมาเพื่อขัดขวางไม่ให้คนนอกไปช่วยเจินเจิน]
[คุณกับฉันคิดเหมือนกันเลย! แต่ตอนนี้หนิงหนิงบอกว่าออกไปไม่ได้ ฉันสงสัยอย่างมีเหตุผลว่า อืมมม…]
[ฉันรู้ว่าหนิงหนิงไม่ชอบเจินเจิน แต่ในสถานการณ์แบบนี้แล้ว เจินเจินจะตายจริง ๆ นะ มันเกี่ยวกับชีวิตคนเลยนะ]
[แถมไม่ใช่แค่เจินเจินคนเดียว มีตั้งหกคนเลยนะ หกชีวิตเลย หนิงหนิงจริง ๆ แล้วไม่รู้สึกผิดเลยหรือไง?]
[พอได้แล้ว หนิงหนิงยังไม่ได้บอกเหตุผลเลย แล้วคุณรู้ได้ยังไง]
[เหลือเชื่อจริง ๆ พวกคุณควรฟังคำอธิบายของหนิงหนิงก่อนที่จะคร่ำครวญนะ ไม่อย่างนั้นถ้าเหตุผลไม่เหมือนกับที่พวกคุณพูด มันจะน่าอับอายมากเลยนะ]
หนิงหนิงจ้องมองไปเบื้องหน้าอย่างเงียบ ๆ หมอกยิ่งหนาทับซ้อนกันเป็นชั้น ๆ ดูเหมือนจะหนาแน่นขึ้นกว่าเมื่อสักครู่อีก
อีกฝ่ายตั้งใจแน่วแน่แล้วที่จะไม่ปล่อยให้พวกเขาออกไป
เธอกล่าวว่า “เพราะว่าป่าเกือบทั้งหมดนี้เป็นภาพมายา เราไม่สามารถเดินออกไปได้”
เจียงซั่ว “???”
ผู้ชม “???”
[อะไรนะ? ฉันได้ยินผิดหรือเปล่า ภาพมายา?]
[หนิงหนิงกำลังพูดอะไรกันแน่ ฉันไม่ค่อยเข้าใจเท่าไร]
[ภาพมายา? ที่นี่ไม่ใช่ป่าหรอกเหรอ?]
[ภาพมายา?]
[เป็นไปได้ยังไงกัน พวกเราอาศัยอยู่ที่เชิงเขา เห็นภูเขานั่
