นต้นไม้เห็นไฟแล้วตกใจถอยลงไป
แต่พวกมันไม่ได้หนีไปเหมือนครั้งก่อนเมื่อเห็นไฟ แต่กลับรอให้ยันต์คาถาดับไปแล้วจึงกลับมาใหม่
พวกมันพยายามไม่ยอมแพ้ ปีนขึ้นต้นไม้อีกครั้ง
จ้าวฉี่หมิงมียันต์อัคคีติดตัวมาไม่มาก ไม่นานก็เหลือแค่ไม่กี่แผ่น แต่พวกสัตว์เหล่านั้นก็ยังไม่ยอมเลิกรา
จ้าวฉี่หมิงรู้สึกร้อนรน เขามองไปที่หนิงหนิงบนต้นไม้ฝั่งตรงข้าม
ไม่รู้ว่าเธอใช้วิธีอะไร แต่บรรดาสัตว์เล็ก ๆ พวกนั้นเหมือนจะมองไม่เห็นต้นไม้ที่เธออยู่ พวกมันโจมตีเฉพาะคนอื่นเท่านั้น
“คุณคิดหาทางอะไรไม่ได้เหรอ? แบบนี้คุณก็ออกไปไม่ได้เหมือนกันนะ?”
หนิงหนิงไม่ได้พูดอะไร ซูเจารีบพูดแทรกขึ้นมาก่อน “ตอนนี้นึกถึงหนิงหนิงขึ้นมาแล้วเหรอ? ตอนที่หนิงหนิงบอกไม่ให้คุณไปยุ่งกับหมาป่าดำ ทำไมคุณถึงไม่ฟังล่ะ”
จ้าวฉี่หมิงไม่สามารถโต้แย้งได้ นี่มันเป็นความผิดของเขาจริง ๆ
ตอนนี้สถานการณ์กำลังคับขัน และไม่มีเวลาให้เขาหาข้ออ้างอะไรอีกแล้ว
ซูเจา “เรายังไม่ได้ตำหนิคุณเลยด้วยซ้ำที่ทำให้พวกเราลำบาก แต่คุณกลับข่มขู่คนอื่นเสียก่อน”
ถึงเวลาอย่างนี้แล้ว จ้าวฉี่หมิงจริง ๆ ก็ไม่มีอารมณ์จะทะเลาะกับซูเจา
สัตว์พวกนี้แตะต้องไม่ได้ เดิมทีมันก็เป็นความผิดที่พวกเขาก่อขึ้น ถ้าหากสัตว์พวกนี้ได้รับบาดเจ็บในมือของพวกเขาอีก คงคาดเดาได้ว่าตระกูลจ้าวจะจบสิ้นลงในอนาคตอันใกล้แล้ว
แต่ถ้าไม่ใช่เรื่องสัตว์ หากเกิดเหตุไม่คาดฝันกับคน ก็จะเป็นจุดจบเดียวกัน
อีกทั้งนี่ยังเป็นก
