่ว่าจะเป็นเสือที่ดุร้าย หรือนกที่ผอมบาง
พวกมันทุกตัวกำลังร้องไห้
ความเงียบสงัดในป่า เหลือเพียงเสียงสะอื้นไห้ที่ดังขึ้นทีละเสียง ๆ
ภาพเหตุการณ์นี้ หาได้ยากมาก
แม้แต่หนิงหนิงก็ยังอึ้งไปเลย
[…]
[พระเจ้า… ฉันคิดว่าชาตินี้คงลืมภาพนี้ไม่ลงเลย]
[ฉันสงสัยว่าตัวเองกำลังฝันอยู่หรือเปล่า ตบตัวเองไปครั้งหนึ่ง เจ็บอยู่นะ ก็แสดงว่าไม่ใช่ฝัน พระเจ้าช่วย เป็นไปได้ยังไงกันนี่]
[พูดอีกอย่างก็คือ สัตว์พวกนี้ทั้งหมดมาเพราะปีศาจหมาป่าตัวนี้เหรอ?]
[ไอ้ห่า ปีศาจหมาป่าอะไรกัน นี่มันชัดเจนว่าเป็นวิญญาณผู้พิทักษ์ หนิงหนิงพูดถูก หมาป่าตัวนี้คือวิญญาณผู้พิทักษ์ ถ้าไม่ใช่วิญญาณผู้พิทักษ์ แล้วนายจะอธิบายยังไง ว่าทำไมสัตว์พวกนี้ถึงร้องไห้เพื่อมัน?]
[เฮ้ย… วิญญาณผู้พิทักษ์…]
[ไม่น่าเชื่อ ในชีวิตนี้ ฉันกลับมีโอกาสได้เห็นวิญญาณผู้พิทักษ์เหรอเนี่ย]
[เดี๋ยวก่อน ถ้านี่เป็นวิญญาณผู้พิทักษ์จริง ๆ แล้วตอนนี้วิญญาณผู้พิทักษ์ถูกมนุษย์ทำร้ายจนบาดเจ็บ โอ๊ย—]
[วิญญาณผู้พิทักษ์ที่ได้รับการยอมรับจากผืนดิน ถูกมนุษย์ทำร้ายจนบาดเจ็บ ผลที่ตามมาฉันไม่กล้าจินตนาการเลย]
[ป่าจะโกรธแน่ ๆ]
[แย่แล้ว! อันตรายมาก!]
[อ๊าก ทำไมไม่ฟังหนิงหนิงบ้างล่ะ หนิงหนิงบอกแล้วว่า รอให้เรื่องกระจ่างก่อนค่อยลงมือ ทำไมถึงรีบร้อนนักล่ะ รีบไปเกิดใหม่หรือไง]
[รีบแย่งชิงความดีความชอบน่ะสิ ไม่งั้นทำไมจะรีบขนาดนี้]
[มองแบบนี้ ตระกูลจ้าวกับตระกูลจี๋ก็ไม่ต่างกันเลย
