บทที่ 459 การบุกฝ่าค่ายกล
ลูกศิษย์คนนั้นมองกระต่ายอย่างพินิจพิเคราะห์ “ผมคิดว่ามันไปนานแล้ว ไม่คิดว่ามันจะยังอยู่”
จ้าวฉี่หมิงผงกศีรษะและไม่ได้พูดอะไร
“เจ้าหมาป่านี่ก็น่าขำ มันไล่ตามกระต่ายตัวนั้น พอวิ่งเข้ามาในค่ายกล ก็ไม่สามารถวิ่งกลับออกไปได้อีก” ลูกศิษย์กล่าวด้วยน้ำเสียงขบขัน
จ้าวฉี่หมิงฟังแล้วก็เข้าใจทันที
ที่แท้หมาป่าตัวนี้ถูกจับได้เพราะแบบนี้นี่เอง ถือว่าเป็นความบังเอิญล้วน ๆ
ในค่ายกลที่เป็นกับดัก บนพื้นมีหมาป่าอยู่ตัวหนึ่ง เห็นได้ชัดว่ามันไม่สามารถออกไปได้แล้ว จึงได้แต่นั่งซึมอยู่ตรงนั้น
เมื่อเห็นจ้าวฉี่หมิงก้าวเข้ามา หมาป่าตัวนั้นก็หันมามองเขาอย่างดุร้าย แต่มันไม่ได้เห็นกระต่ายตัวที่มันติดตามอยู่ก่อนหน้านี้แล้ว
“มันถูกขังอยู่ที่นี่นานแล้ว ผมเห็นตอนมันเข้ามาในค่ายกลนี่ ตอนนั้นกระต่ายวิ่งนำหน้า หมาป่าวิ่งตามอยู่ด้านหลัง เมื่อวิ่งเข้ามาในค่ายกล กระต่ายวิ่งกลับออกไปได้ แต่หมาป่าดันติดอยู่ข้างใน” ลูกศิษย์กล่าว
[ดูแบบนี้ หมาป่าตัวนี้ก็สมควรโดนแล้ว คิดว่าจะกินคนอื่น แต่สุดท้ายกลับทำให้ตัวเองติดกับอยู่ในนี้แทน]
[ช่างหยิ่งจองหองเสียจริง ไล่ตามคนอื่นจนเข้ามาในนี้ แต่มองไม่ดูอะไรเลย เห็นไหม ตอนนี้ก็ได้รับผลกรรมแล้ว]
[คงจะเคยอยู่ในป่าอย่างยโสโอหังมานาน ถึงได้พุ่งเข้ามาโดยไม่คิดอะไรเลย]
[ฮ่า ๆ นี่แหละที่เรียกว่า ทำดีได้ดี ทำชั่วได้ชั่ว สมควรแล้ว!]
[กระต่ายน้อยไม่ยอมไปไหน คงจะตั้งใจจะอย
