ู่ดูหมาป่าถูกจัดการ]
[แสดงว่ากระต่ายน้อยค่อนข้างไว้ใจมนุษย์นะ เพราะพวกมนุษย์มาช่วยมันไง]
…
หนิงหนิงสงสัย “คุณรู้ได้ยังไงว่าหมาป่ากำลังจะกินกระต่ายตัวนี้?”
ศิษย์คนนั้นถูกเธอถามจนงงไปทันที “หมาป่ากับกระต่ายอยู่ด้วยกัน นอกจากหมาป่าอยากจะกินกระต่ายแล้ว ยังมีความเป็นไปได้อื่นอีกหรือ?”
หนิงหนิง “หมายความว่า พวกคุณไม่ได้เห็นหมาป่าโจมตีกระต่าย ทุกอย่างเป็นเพียงการคาดเดาของพวกคุณใช่ไหม?”
ศิษย์คนนั้นงุนงงอยู่บ้าง “ใช่ครับ มีอะไรหรือเปล่า?”
หนิงหนิง “ถ้าเช่นนั้น พวกคุณก็ไม่สามารถสรุปได้ว่าหมาป่าตัวนี้ต้องการจะกินกระต่าย แล้วถ้าไม่ใช่ล่ะ?”
จ้าวฉี่หมิงหัวเราะเยาะ “คุณหนิง คุณกำลังพยายามเถียงด้วยเหตุผลที่ดูจะเกินไปหน่อยนะ คุณยังคงยืนยันความคิดเดิมของคุณอยู่หรือเปล่า คิดว่าหมาป่าตัวนี้อาจจะเป็นวิญญาณผู้พิทักษ์อย่างนั้นเหรอ?”
หนิงหนิงไม่ได้ตอบ เธอมองไปที่หมาป่าที่ถูกกักขัง
นี่ไม่ใช่หมาป่าธรรมดาอย่างแน่นอน
ทั่วร่างเปล่งประกายสีทอง เจิดจ้าดุจดั่งดวงตาสีทองของมัน
แม้จะเผชิญหน้ากับมนุษย์ที่ไม่เป็นมิตร ทว่ามันก็ยังคงวางท่าเฉยเมยราวกับไม่ใช่เรื่องของตัวเอง มองลงมายังสรรพชีวิตด้วยสายตาดูแคลน
เมื่อเห็นหนิงหนิงมองมาที่มัน มันจึงค่อย ๆ หันหน้ามาสบตากับหญิงสาว
ในแววตาไม่มีทั้งความเศร้าหรือความสุข ไม่สามารถอ่านความรู้สึกใด ๆ ได้เลย
หนิงหนิงตอบอย่างใจเย็น “ฉันแค่รู้สึกว่าสถานการณ์ตอนนี้ยังไม่ชัดเจน ไม่ควรด่วนส
