ไป “ขอบคุณสำหรับการเตือน”
เขาโบกมือ ลูกศิษย์ทุกคนจดจ่ออย่างเต็มที่ เห็นได้ชัดว่าคาถาถูกท่องเร็วขึ้นเรื่อย ๆ
ในตอนนี้ หนิงหนิงมองเห็นแล้ว มีแสงสีทองเปล่งออกมาจากแนววงเวทมนตร์ กดลงไปที่หมาป่าในค่ายกล
หมาป่าตัวนั้นรู้สึกถึงความเจ็บปวด มันส่งเสียงครางเบา ๆ
แต่ตลอดเวลาก็ไม่เคยแสดงท่าทีที่ยุ่งเหยิง อย่างไรก็ตามสามารถมองเห็นได้ว่า ขณะที่คาถาเร่งเร็วขึ้น มันก็นอนคุดคู้อยู่บนพื้น ท่าทางอ่อนล้าลงเรื่อย ๆ
ดวงตาสีทองคู่นั้นเผยความเจ็บปวด
จ้าวฉี่หมิง “จำไว้ ต้องจับมันทั้งเป็น”
หนิงหนิงรู้สึกว่าคาถานี้ ฟังแล้วเหมือนมียุงนับพันตัวกำลังส่งเสียงหึ่ง ๆ ไม่หยุดอยู่ข้างหู
มองเห็นแสงสีทองเป็นสายเล็ก ๆ เหล่านั้น เหมือนเชือกที่กำลังรัดแน่นขึ้นเรื่อย ๆ
ทันใดนั้นเอง ก้อนขนสีขาวปุกปุยก้อนหนึ่ง จู่ ๆ ก็พุ่งชนเข้ามาจากด้านข้าง
พิธีกรรมที่เดิมทีกำลังเป็นไปอย่างเคร่งครัด เพราะมีแรงจากภายนอกบุกเข้ามาอย่างกะทันหัน จึงเกิดช่องโหว่ขึ้น เส้นด้ายสีทองขาดสะบั้น พิธีกรรมหยุดลงทันที
เหล่าศิษย์ที่กำลังท่องคาถาอยู่นั้น ราวกับถูกแรงภายนอกผลักไส ต่างล้มลงด้วยความเจ็บปวด
จ้าวฉี่หมิงตาไวมือเร็ว โยนยันต์ออกไปแผ่นหนึ่งทันที รีบปิดรอยแยกของค่ายกลไว้ชั่วคราว จำกัดการเคลื่อนไหวของหมาป่า
“รีบลุกขึ้นเร็ว!”
พวกลูกศิษย์ไม่มีเวลาคิดมาก รีบลุกขึ้นอย่างทุลักทุเล แล้วเริ่มท่องคาถาอีกครั้ง ฟื้นฟูพิธีกรรมขึ้นใหม่
ผ่านเหตุการณ์ที่น่าตกใจไปได
